"Wiadomo, że w Watykanie jest silne polskie lobby wspierające o

To cytat z artykułu redaktor Czaczkowskiej zamieszczonego w Rzeczpospolitej.

„Rydzyk rośnie” żali się Cezary Michalski mimo, że „naucza o żydowskim lobby”.

„Ojciec Rydzyk zagrał Papieżem” krzyczy wielką grubą czcionką der Dziennik Springera.

Redaktor TP ksiądz Boniecki nie obawia się laicyzacji, a głos katolików w debacie publicznej ma się dobrze skoro „nikt nie zamyka mi ust”.

Widzimy na tych kilku przykładach zakłamanie, przykładanie podwójnej miary i wielką obłudę.

Jak widzimy o działalności polskiego lobby i zagrożeniach jakie niesie można mówić i „nauczać” publicznie, a o żydowskim nie wolno nawet na zamkniętych spotkaniach.

Razi bardzo stwierdzenie, że prezydent ulega żydowskiemu lobby, a sugerowanie, że papież ulega lobby polskiemu jest jak najbardziej właściwe i wcale autorytetu Ojca Świętego nie narusza.

Mówienie, że ojciec Rydzyk gra Papieżem to nic innego jak obraza Benedykta XVI.

Przedstawianie Ojca Świętego jako marionetkę, bezwolną, nie rozumiejącą nic osobę, którą bezwzględnie wykorzystują różni cwaniacy to nic innego jak cios w autorytet Kościoła.

Ci wszyscy obłudnicy pochylający się z wrażliwością nad obrażoną prezydencką parą sami potrafią perfidnie wymierzać ciosy prawdziwe i bezwzględne.

Wolność słowa nie jest zagrożona jeżeli próbuje się zamknąć usta ojcu Rydzykowi, bo przecież dotyczy to znienawidzonego prostego redemptorysty, a nie księdza hrabiego Bonieckiego.

Zły minister i cel ataków to taki, który pozostaje w rządzie PiS. Z chwilą zdymisjonowania staje się fachowcem, ofiarą spisku i autorytetem do którego stoją kolejki współczujących i jednocześnie nie kryjących podziwu dziennikarzy.

Andrzej Lepper jeszcze przed pierwszą dymisją był politykiem na którym nie pozostawiano suchej nitki. Po odwołaniu nawet z UE dobiegały głosy jakiego to fachowca stracono. Po powrocie do rządu wszystko wróciło do normy. Dzisiaj z warg zdymisjowanego ponownie Leppera spija słowa nie kto inny jak były dziennikarz, a dziś propagandzista i zaprzeczenie uczciwego dziennikarstwa Jacek Żakowski i jemu podobni.

Mam nadzieję, że coraz więcej rodaków dostrzega to groźne zjawisko. Media są chore, dyspozycyjne, a środowisko dziennikarskie to w większości zdegenerowani karierowicze, którzy nie szukają prawdy tylko pana któremu mogliby służyć za odpowiednią ilość srebrników.