"Mario, czy pamiętasz jeszcze ten płaszcz?" czyli miłość niejedn

 

Są politycy pozbawieni ludzkich uczuć, zimni, bezwzględni i zapalczywi. Na dodatek dochodzi niekompetencja i konfliktowość utrudniająca porozumienie się z kimkolwiek. Dobrze, że czasy ich panowania przerwał mądry naród wsłuchując się w patriotyczne sugestie Michnika, Waltera, Solorza, Bartoszewskiego, Geremka i całej plejady pośledniejszych autorytetów.

Zawsze to lepiej, jeżeli na czele kraju stoją ludzie o sercach szczerych i gorących. Nawet na pewne wpadki czy niedoskonałości patrzy się jakoś inaczej, a czasami wręcz ze wzruszeniem.

 

Wielu zarzuca mediom stronniczość i stosowanie różnych miar w ocenie poczynań polityków PO i PiS-u. Ja jednak mam dla dziennikarzy sztandarowych mediów wiele szacunku i uznania. Postępują ze wszech miar słusznie. Nie można, bowiem traktować w równy sposób wrogów ludu i tych, którzy w porywie serca chcą nam wszystkim przychylić nieba.

Czy można oburzać się na przyjęcie łapówki przez posłankę, która czyni to tylko i wyłącznie z powodu miłości?

Czy można patrzeć spokojnie jak znanego lekarza zakuwa się w kajdanki tylko dlatego, że miał kilkadziesiąt chwil słabości, a tak naprawdę to kochał ludzi miłością prawdziwą i szczerą?

Czy można przejść spokojnie nad tragedią ciągle kochającego byłego męża i posła, którego wyrachowana była małżonka posądza o przestępstwa? I robi to wobec człowieka, który z miłości do Kościoła jest gotów niszczyć wrażego zakonnika?

Czy można bez uronienia łzy wysłuchiwać apelu zaatakowanego niegodziwie filozofa i polityka PO, który w stylu pamiętnego duetu Urszuli Sipińskiej i Piotra Figla zdaje się wyśpiewywać swój ból na antenie TVN24 słowami „Mario, czy pamiętasz jeszcze ten płaszcz?”.

 

Jednym z ostatnich bastionów gdzie zabarykadował się człowiek pozbawiony wszelkich ludzkich odruchów jest CBA. Jego nieliczni zwolennicy w histerycznej obronie zarzucają obecnej władzy, że nie chce, aby ktoś patrzył jej na ręce.

Zarzut tak chybiony, że aż śmieszny.

Czy jakikolwiek wirtuoz podczas koncertu może unikać publiczności przyglądającej się jego wprawnym dłoniom? A że mamy do czynienia z wirtuozami chyba nikt nie może mieć wątpliwości.

Wolę wierzyć Kaliszowi, Niesiołowskiemu, Olejniczakowi i Szmajdzińskiemu, że tak naprawdę idzie o to, aby umiłowany przez nich Kowalski, Nowak czy Wiśniewski mógł zasypiać w poczuciu, że nad ranem nie zostanie rzucony na ziemię przez osiłków w kominiarkach.

Radujmy się, bo nastały czasy miłości.