Zamieszczony na Salonie artykuł wybitnego poety oderwał mnie od mojej ulubionej lektury, czyli czytania znaczków pocztowych.
Zafascynowany życiorysem i twórczością wielce szanownego Pana Poety oddałem się myślowym kontemplacjom.
W zdaniu, które chciałem za autorem zacytować...
cytat: „ ......”
Już nie ma czego cytować.
Jeszcze wczoraj, w wersji pierwotnej, Autor-Poeta chwalił się, jak to wspólnym celem jego i późniejszego premiera Morawieckiego było przejęcie władzy i walka z komunistycznymi władzami.
Cytuję z pamięci: „Celem naszym było przejęcie władzy i walka z komunistycznymi władzami”.
Dzisiaj tego zdania już nie ma.
Przez noc wyparowało.
Zdarza się.
Czasami niektórym poglądy i cele w ciągu jednej nocy się zmieniają.
Ale coś innego mnie w tym zdaniu uderzyło, dlatego zapewne tak dobrze je zapamiętałem.
Uderzyła mnie głębia metafory.
„Walka z komunistycznymi władzami”.
Czyli z kim właściwie?
Bo ja komunistów we władzy nie widziałem.
Owszem, zachowały się gdzieniegdzie pojedyncze okazy, niczym gatunek endemiczny objęty ścisłą ochroną. Spotkać ich można było w Polskim Związku Komunistów i podobnych rezerwatach politycznej przyrody.
Od władzy byli jednak bardzo oddaleni
Więc co pozostało? Rdzeń. Sedno.To, czego nawet nocna korekta nie zdołała ukryć.
Przejęcie władzy.
Reszta była tylko dekoracją. Uzasadnieniem. Moralitetem dopisanym do politycznego celu.
Przeciwko komu więc Autor-Poeta razem z przyszłym premierem walczyli?
--------------------------------------------------------------------
Tu chciałbym Czytelnika wprowadzić w tajniki mojej bardzo wczesnej młodości i związanej z nią walki o wolność i niezawisłość. I demokrację.
W roku pańskim 1960 na ekrany polskich kin wszedł film „Krzyżacy” w reżyserii Aleksandra Forda. Że też cenzura przepuściła takie wraże nazwisko...
Film ten dodał mnie i kolegom z podwórka patriotycznych skrzydeł.
Jak jeden mąż stworzyliśmy drużyny rycerskie, aby walczyć z wrogiem.
Tylko był jeden problem.
Tego wroga zabrakło.
Nikt nie chciał być parszywym Ulrichem ani innym Krzyżakiem.
Za to każdy chciał być Zbyszkiem z Bogdańca.
Z odpadów drzewnych z pobliskich placów budów wszelakich wystrugaliśmy sobie broń obosieczną i nazwaliśmy ją mieczami.
I staliśmy tak, zbici w gromadę formacji obronnych, na pierwszym piętrze budującego się bloku mieszkalnego.
(W czynie spolecznym.)
Tylko że wroga, Krzyżaka wrażego, jak nie było, tak nie było.
Żeby tak nie stać bezczynnie, mój brat postanowił poświęcić swoją dumę i przebrać się za Krzyżaka.
Z szafy naszej mamy ukradł białe prześcieradło i czymś czarnym namalował na nim czarne, wielkie i małe krzyże.
Po latach muszę przyznać, że prezentował się wspaniale.
Tak wspaniale, że znalazło się kilku odszczepieńców, zapewne dzieci Volksdeutschów, którzy również przeszli na stronę Zakonu.
Wreszcie mieliśmy wroga.
My, „Zbyszki z Bogdańca”, goniliśmy „Ulrichów” od piaskownicy do piaskownicy.
Czasem była to nawet walka podjazdowa.
A potem wszystkim się to znudziło.
Zmieniły się czasy...
Zmieniło się uzbrojenie...
Nasze miecze przekuliśmy na karabiny maszynowe.
I strzelaliśmy:
tratatata!
eeeeeeeee!
Do tego samego zachodnioniemieckiego wroga. Którego zresztą też nigdy nie widzieliśmy.
Dzisiaj rozumiem, dlaczego niektórzy rodzice moich uroczych koleżanek zabraniali swoim córkom zadawania się ze mną.
Uważali mnie za niedorozwiniętego.
A potem przyszła zmiana.
Czasy niesłuszne przeminęły i nastała era czasów słusznych, o które walczył Autor-Poeta.
Zaczęło być dobrze.
Tak dobrze, że: a dobrze im teraz tak!
Ale mnie wcale nie zrobiło się dobrze.
Pomimo mojego znaczącego wkładu w walki narodowowyzwoleńcze jeszcze z okresu dzieciństwa nie zostałem przyjęty w poczet bojowników o wolność i demokrację.
Innych przyjmowano.
Złodziei, którzy kradnąc, co się dało, w taki to oto sposób walczyli z komuną.
Jednego niemowlaka.
Darmozjadów i gównojadów, którzy woleli darmo i gówno zjadać, niż służyć komunie. Tzw. git-ludzie.
O! O mało nie zapomniałem o osiedlowych i zakładowych pijakach.
Oni wszyscy za komuny pili wyłącznie z rozpaczy.
Najpierw raz w tygodniu w kościele śpiewali:
„Ojczyznę wolną racz nam wrócić, Panie”.
Potem przez pozostałe sześć dni swój patriotyczny ból topili w kieliszku.
Niektórzy dopili się nawet trwałych uszkodzeń wątroby.
I dziś uchodzą za ofiary systemu.
Niby za dyskryminację.
Trzeźwi ludzie nie chcieli się z nimi zadawać i przez to ich dyskryminowali.
Patrzę na tę całą historię i coraz częściej przypomina mi się moje podwórko sprzed sześćdziesięciu lat.
Najpierw zbiera się drużyna rycerzy.
Potem gorączkowo szuka Krzyżaka. A z braku laku... Rusa.
A kiedy żadnego Krzyżaka/Rusa nie ma, szyje się go z prześcieradła.
I wtedy można już dzielnie walczyć.
................................................
Komentarze
Pokaż komentarze (2)