wieczorem...

 Dzisiaj kolejna rocznica tragicznego grudnia w Gdyni.Rozstawione znicze,przemówienia,salwy,delegacje z kwiatami.I marsz Świętojańską w zimnie i deszczu i prawie ciszy.Coraz starsi idący,coraz smutniej.

W pewnym momencie uświadamiam sobie,że niewiele się zmieniło.Fragment pewnego wystapienia tym bardziej mi to unaocznił.W każdej chwili historia moze zatoczyć koło,tak naprawdę nikt nie został ukarany za zbrodnie,tak naprawdę nikt nie przeprosił..

Dzisiaj doczytuję się informacji o dowodach zamachu w Smoleńsku i hamowaniu śledztwa przez polski rząd.

Zadaję sobie pytanie,gdzie zyję.

Za przedstawienie swojej racji jakiś tchórz anonimowy wyzywa mnie i próbuje dokuczyć,załosny facecik z kompleksem,bo inny tak by się nie zachował.Przejaw polskiej kulturki po kielichu (co zauwazam).

Moja codzienność w moim kraju.

Znajoma pisze,ze nie otrzyma pensji,bo w skarbnicy gminy brakuje..inny znajomy przekonuje mnie,ze jest dobrze,niepotrzebnie narzekamy.Niektórym pajda z margaryną zamiast smalcu juz jest objawem polepszenia gospodarczego.

Na portalach katolickich jak zwykle zakwasy,tam szczególnie wciskają sie 'demonki".

Nie mam duzo lat,ale czy doczekam się przed śmiercią sądowego ostatecznego ukarania i oceny winnych?

Mam być optymistka?