Sądzić sędziów

Sądzić Ci u nas to mało

Tak na marginesie casusu Wolniewicza

(ścigany i karany grzywnami, prof. religioznawca i filozof, który opuścił sąd po tym jak został arogancko potraktowany przez panią asesor i do tej pory odmawia stawienia się na rozprawy - dodajmy nie on jest przestępcą - on jest ofiarą kradzieży)

http://www.rzeczpospolita.pl/gazeta/wydanie_061129/kraj/kraj_a_4.html

http://www.rzeczpospolita.pl/dodatki/pierwsza_strona_061129/pierwsza_strona_a_3.html

- kiedyś spotkałem się z bardzo ostra reakcją tzw. środowiska, gdy zarzucałem iż w sądach grodzkich rozpatrujących m/in sprawy zdarzeń drogowych, często zasiadają osoby nie posiadające jeszcze prawa jazdy. Odpowiedzią na to była próba ośmieszenia moich zarzutów stwierdzeniami "przecież sędzia rozpatrujący sprawy rodzinne nie musi być rozwodnikiem" i na tym dyskusje ucinano!

Otóż gdyby ci ludzie umieli myśleć analogiami (i znajdywać je - ciekawe czemu na studiach prawniczych i aplikacjach tego nie uczą), to z łatwością dostrzegli by iż analogią do rozwodu nie jest posiadanie prawa jazdy (i korzystanie z niego) ale właśnie - wypadek drogowy!

Natomiast analogią do prawa jazdy jest życie rodzinne - inaczej mówiąc sędzią rodzinnym nie powinien być stary kawaler (panna) a sędzią od wypadków ktoś kto sam nie prowadzi!

Jak by nie patrzeć; sądzenie polega na właściwym zastosowaniu prawa w kontekście własnego doświadczenia życiowego - żonaty (mężatka) wie co jest zagrożeniem dla rodziny a co tylko małżeńską sprzeczką a ten kto sam prowadzi wie jakie zachowanie na drodze jest wykroczeniem, co niepotrzebnym ryzykiem ale też wie kiedy wypadek był efektem pecha kierującego!

Jeśli wobec sędziów nie zaczniemy wymagać w pierwszej kolejności: mądrości, w drugiej logiki a dopiero w trzeciej znajomości prawa - to będziemy co i raz spotykali się z curiosami typu ściganie uczciwych ludzi, którzy mają dość arogancji sędziowskiej lub z orzeczeniami iż dachów nie trzeba odśnieżać...cóż nigdzie nie pisze że mózgów sędziowskich także nie...