"Powiadam bowiem każdemu spośród was, mocą danej mi łaski, by nie rozumiał o sobie więcej, niż należy rozumieć, lecz by rozumiał z umiarem stosownie do wiary, jakiej Bóg każdemu udzielił".
List do Rzymian 12,3
Jako wierzący tworzymy wspólną całość - ciało Chrystusowe, którego głową jest sam Pan Jezus Chrystus. Z osobna jednak każdy wierzący stanowi członek tego ciała i tym samym pełni w Zgromadzeniu określoną funkcję. Oznacza to, że każdy z nas otrzymał od Pana jakieś zadania, każdy na tym miejscu i w takim zakresie, jaki przeznaczył dla Niego Bóg. Czytamy: "w jednym ciele wiele mamy członków" i "nie wszystkie członki tę samą czynność wykonują". Jeden ma dar usługiwania inny nauczania, trzeci napominania, inny nawet dar okazywania miłosierdzia, a żaden członek nie może powiedzieć do drugiego "nie potrzebuję cię" [1. Kor.12]. Kto się dzieli z innymi , napominany jest do szczerości, kto okazuje miłosierdzie - do radości, itd. Widać, że nie są to rzeczy, które nas przerastają. Każdy ma jakiś dar od Pana i może w wierności wykonywać powierzone mu zadania.
Dzisiejszy werset kładzie nacisk na inną prawdę, stojącą jednak w bezpośrednim powiązaniu z tym, co rozważaliśmy wczoraj. W naśladowaniu Pana Jezusa, które zawiera w sobie samozaparcie, nie ma miejsca na wysokie mniemanie o własnej osobie, o sobie samym. Zadowalając się miejscem, które Bóg nam wyznaczył, drogą, którą nas prowadzi, staramy się "nie rozumieć o sobie więcej, niż należy rozumieć, lecz rozumieć z umiarem stosownie do wiary, jakiej Bób każdemu udzielił".
Nie nośmy się wysoko i nie zagrzebujmy zatem naszych talentów. Nie zaczyna się od razu od wielkich poczytnych zadań. " Kto jest wierny najmniejszej sprawie i w wielkiej jest wierny" [Ew. Łuk. 16,10]. Jeremiasz mówi: "Twoje oczy skierowane są do wierności." Czyż nie jest to wielka zachęta?
Źródło: Kalendarz Chrześcijański


Komentarze
Pokaż komentarze