"Usta nasze otwarły się przed wami, Koryntianie, serce nasze szeroko się otwarło; nie u nas jest wam ciasno, ale ciasnota jest w sercach waszych; ponieważ zaś należy się odwzajemniać, przeto jak do dzieci mówię: Rozszerzcie i wy serca wasze! Nie chodźcie w obcym jarzmie z niewiernymi".
2.List do Koryntian 6,11-14
Wyjaśniwszy Koryntianom wiele rzeczy, które dotychczas stwarzały między nimi a apostołami poczucie chłodnej rezerwy, Paweł jest wolnym, aby otworzyć swe usta i serce i powiedzieć o błędzie, który leżał u podstaw wielu niepokojących zjawisk wśród nich: nie zdawali sobie oni sprawy z tego, że pozostając w jednym jarzmie z niewierzącymi, będą mimowolnie pociągnięci przez nich na wiele złych dróg.
Paweł nie postawił sprawy dosadnie już na samym wstępie pierwszego listu. Skąd wzięła się u nich tendencja do tworzenia partii i szkół poglądowych? Skąd niemoralność, zwaśnienia, lekkomyślny stosunek do bałwochwalstwa, chaos zgromadzeń, spekulacje i podważanie prawdy? Z pewnością stara, zmysłowa natura, obecna w każdym wierzącym, miała tu swój udział, ale czyż wiele z tych niegodnych chrześcijan zachowań, nie zostało zaadoptowanych z otaczającego ich świata? Paweł wykazał się wielką mądrością. Pisząc pierwszy list, poruszył uchybienia spoczywających "na powierzchni". Zanim obnażył leżące głębiej przyczyny, odczekał na wieść o skuteczności listu. Koryntianie okazali szczerą pokutę, odpowiednia duchowa atmosfera została stworzona - nadszedł więc optymalny moment. Wcześniej apostoł skierował ich myśli ku służbie pojednania [por. 5,17-21]. Bóg i świat to przeciwności, więc pojednanie z Bogiem musi pociągać za sobą odłączenie od świata.
Apostoł był człowiekiem o szerokim sercu, Koryntianie wierzącymi o zawężonych uczuciach. Godne uwagi! Człowiek tego świata oceniłby ich zupełnie na odwrót i niemało chrześcijan przytaknęłoby mu gorąco. Stroniącego od świata wierzącego ochrzciliby ograniczonym, ciasnym człowiekiem, opiewając luźnie postępującego, o światowym usposobieniu za rzekomo szerokie i otwarte serce. Po prawdzie jest dokładnie na odwrót - żyjący w odłączeniu od świata wierzący, znajdując swe centrum w Chrystusie, uczestniczy w bezmiarze Jego skierowanego ku ludziom zainteresowania. Światowy wierzący jest ograniczony przez ten mały świat i zawężony do jego egoistycznych interesów. Paweł nawoływał: poszerzcie swe serca przez odłączenie się od świata!
Źródło: Kalendarz Chrześcijański


Komentarze
Pokaż komentarze