"... Pan zawżdy przydawał kościołowi swemu tych, którzy mieli być zbawieni".
Dzieje Apostolskie 2,46 [Biblia Brzeska]
Przyłączeni przez Pana
Werset ten pokazuje nam, że w pierwszych dniach istnienia Kościoła Bożego, to nie ludzie przyłączali się do niego, jak dzisiaj to czynią przyłączając się do różnych grup religijnych, ale czynił to sam Bóg. Tych, których zabawiał, dołączał osobiście do swego Kościoła przez Ducha Świętego: "a z postronnych jednak nikt nie ośmielał się do nich przyłączać; ale lud miał ich wielkim poważaniu. Przybywało też coraz więcej wierzących w Pana, mnóstwo mężczyzn i kobiet" [Dz. Ap. 5,13-14]. Taką była moc świętości Kościoła, że postronni ludzie nie próbowali nawet przyłączać się nich, odczuwając, że nie posiadają tego, co było udziałem tych zrodzonych na nowo wierzących. Natomiast gdy ktoś zostawał zbawiony, był przyłączany przez Pana, a nie przyjmowany w poczet członków ludzkiej organizacji. Automatycznie zostawał członkiem Kościoła i nikt nie poddawał w wątpliwość jego przynależności do społeczności wierzących.
Zasada ta powinna obowiązywać i dzisiaj. Tak też jest, że Pan przydaje dzień w dzień Kościołowi swemu tych, którzy mają być zbawieni. Jeśli ktoś nie jest zbawiony, nie może sam przyłączać się do prawdziwego Kościoła Bożego. Może stać się członkiem jednego z tzw. "kościołów" założonych przez ludzi, ale do Kościoła Bożego należą jedynie ci, którzy są zrodzonymi na nowo chrześcijanami. Więcej, nikt z niezbawionych ludzi nie powinien ważyć się przyłączać do miejscowego zboru wierzących. Niestety, Kościół stracił swą duchową moc i dlatego odzwierciedlenie tej prawdy z czasem przyblakło, czyniąc tzw. kościoły chrześcijańskie mieszaniną ludzi wierzących i tych, którzy nigdy nie posiadali życia z Boga, czczych i martwych wyznawców.
W dniach chaosu i odstępstwa, jakie pojawia się teraz w Kościele, możemy mieć świadomość, że w dniu swego nawrócenia zostaliśmy przyłączeni przez samego Pana do jedynego Kościoła Bożego, do którego należą tylko autentyczni, szczerzy wierzący! Powinniśmy radować się, że nasze imiona zapisane są w niebie w księdze żywota, z której już nigdy nie zostaną wypisane [por. Łuk. 10,20:Obj. 3,5]. Tak, jedynie członkostwo, jakie zna Pismo Święte, to tak rozumiana przynależność do ciała Chrystusowego.
Źródło: Kalendarz Chrześcijański


Komentarze
Pokaż komentarze