"Wody wielkie nie zdołają ugasić miłości, nie zatopią jej rzeki. Jeśliby kto oddał za miłość całe bogactwo swego domu, pogardzą nim tylko".
Biblia Tysiąclecia, Pieśń nad Pieśniami 8,7
Pochodząca od Boga miłość nie jest nigdy ulotnym, przemijalnym uczuciem - wręcz przeciwnie, jest trwała i stawia czoła wszystkim przeciwnościom. "Wielkie wody" w naszym wersecie kojarzą nam się słusznie z problemami, utrapieniami i cierpieniami. Czasami zwalają się na nas z całą mocą i kładą się wielkim ciężarem na naszych sercach. Przez takie okoliczności miłość wystawiona jest na najpoważniejszą próbę.
Czy nie było tak w przypadku Pana Jezusa, gdy "w śmiertelnym boju" modlił się w ogrodzie Getsemane? Przed oczyma Jego duszy stała niepojęta głębia cierpień, które miały dotknąć Go na krzyżu. Myśląc o tym, że zostanie przez Boga uczyniony grzechem i opuszczony przez Niego, "począł się niepokoić i trwożyć" [Ew. Marka 14,33]. Tak wielkie było Jego utrapienie! Jednak chociaż te potężne "fale i nawałnice" Bożego gniewu smagały naszego Zbawiciela, gdy wisiał na krzyżu, to nie był w stanie zgasić Jego miłości [Ps. 42,8]. On uwielbił Boga i oddał za nas swoje życie!
Uczymy się tutaj czegoś więcej: miłość nie jest przekupna. Nawet najlepsza oferta nie byłaby w stanie nic u niej osiągnąć, ponieważ istotą miłości, jej nadrzędną cechą, jest dobrowolność. Wymuszona miłość nie jest miłością. Tak więc żaden człowiek nie jest w stanie kupić sobie Bożej miłości, ile też by się nie wysilał. Nie, Bóg nie miłuje człowieka dla jego [rzekomych] dobrych uczynków ani dlatego, żeby człowiek zasługiwał na jego miłość, lecz wyłącznie dlatego, że On sam jest miłością [1. Jana 4,10].
Jakże cudowna jest Boże miłość! Chociaż nie jesteśmy w stanie jej zgłębić, to w przyszłości jako odkupieni Pana, jako ci, którzy miłują, gdyż On ich wpierw umiłował, będziemy ją podziwiać i radować się nią na wieki.
Źródło: Kalendarz Chrześcijański


Komentarze
Pokaż komentarze