"Strzeżono tedy Piotra w więzieniu; zbór zaś modlił się nieustannie za niego do Boga"
Dzieje Apostolskie 12,3
Czytając pierwsze rozdziały Dziejów Apostolskich możemy zauważyć, że chrześcijanie prześladowani byli nie tylko przez żydowskich fanatyków religijnych, ale także przez ówczesne władze. Przedstawiciele świata politycznego zobaczyli, że prześladując i źle traktując chrześcijan mogą przypodobać się innym - tu: Żydom. Dlatego też król Herod rozkazał stracić niektórych uczniów i apostołów, a Piotra uwięzić.
Te trudne okoliczności spowodowały, że cały zbór zaczął się modlić, całkowicie zdając się na Boga, a nie na ludzi. Druga część powyższego wersetu pokazuje nam, na czym polega istota tej modlitwy.
Wierzący modlili się do Boga. Z pełną świadomością wołali do Niego i przynosili tylko Jemu swoje troski i obawy. To była prawdziwa modlitwa.
Modliło się całe zgromadzenie. Naturalnie, na głos modliły się poszczególne osoby, ale całe zgromadzenie mówiło amen, utożsamiając się tym samym z treścią modlitwy. Bóg postrzegał tę modlitwę tak, jak gdyby była zanoszona przez cały zbór. Była to wspólna modlitwa.
Zbór modlił się za Piotra. Była to zatem konkretna modlitwa, nie zajmująca się różnymi tematami, ale skoncentrowana na jednej najważniejszej sprawie.
Co więcej, modlitwa ta zanoszona była do Boga nieustannie - była żarliwa, usilna. Taka modlitwa według Ewangelii Łukasza 18,1 i Listu Jakuba 5,16 zostanie wysłuchana. I tak było w tej sytuacji - Bóg posłał swego anioła, aby w nadzwyczajny i cudowny sposób uwolnił Piotra z więzienia.
Źródło: Kalendarz Chrześcijański


Komentarze
Pokaż komentarze