"Bóg przedziwnie grzmi swoim głosem, czyni wielkie rzeczy, których nie rozumiemy. Bo do śniegu mówi: Padaj na ziemię! Do deszczu i ulewy: Padajcie rzęsiście! Pieczętujcie rękę każdego człowieka, aby wszyscy ludzie znali jego dzieło"
Księga Joba 37, 5-7
Wielkie opady śniegu w Alpach wciąż na nowo prowadzą do lawinowych. Jedna z takich katastrof, o której nie sposób zapomnieć, miała miejsce w Galtür w samym sercu doliny alpejskiej Paznaun w lutym 1999 roku. Wtedy to z pobliskiego szczytu Grieskogi zeszła potężna lawina - szeroka na sto metrów i wysoka na pięć - z prędkością 300 km/h, zmiatając wszystko, co było na jej drodze. W wyniku tego zajścia zginęło 30 osób.
Tego typu wypadki zmuszają nas do zastanowienia się nad ich przyczynami i konsekwencjami. Czy nie są one skutkiem zbytniej ingerencji człowieka w naturę? Albo efektem lekceważenia zagrożeń w czasach dużego postępu technicznego?
W jednym z komentarzy w gazecie można było przeczytać, że tego typu wypadki uczą nas jednego: respektu. Wprawdzie nie było wspomniane przed czym, ale z kontekstu można było domyśleć domyśleć się, że chodzi o naturę.
To daje nam wiele do myślenia. Czy nie stoi za tym wszystkim Bóg - Stwórca? Albo może przyroda stała się dla niektórych bogiem? Kiedy zrozumiemy, że to Bóg przemawia do człowieka poprzez takie wydarzenia.
Niektórzy jednak powiedzą, że to nic nadzwyczajnego, że takie katastrofy zawsze miały miejsce. To prawda, ale jednak dostrzegamy w tym palec Boży. Job i jego przyjaciele żyli około cztery tysiące lat temu, ale widzieli, że Bóg wykorzystuje pogodę do tego, aby błogosławić lub sądzić. To nauczyło ich bojaźni przed Bogiem i szacunku do Jego osoby oraz pragnienia, aby żyć w społeczności z Nim.
Źródło: Kalendarz Chrześcijański


Komentarze
Pokaż komentarze