"A Jezus zawołał donośnym głosem: Kto wierzy we mnie, nie we mnie wierzy, ale w Tego, który mnie posłał. Kto mnie widzi, widzi Tego, który mnie posłał. Ja jako światłość przyszedłem na świat, aby nie pozostał w ciemności nikt kto wierzy we mnie. A jeśliby kto słuchał słów moich, a nie przestrzegał ich, Ja go nie sądzę; nie przyszedłem bowiem sądzić świata, ale świat zbawić [...]. Bo Ja nie z siebie samego mówiłem, ale Ojciec, który mnie posłał, On mi rozkazał, co mam powiedzieć i co mam mówić. I wiem, że przykazanie Jego jest żywotem wiecznym. Przeto, co Ja wam mówię, mówię tak, jak mi powiedział Ojciec".
Ewangelia Jana 12,44-50
Kilka spostrzeżeń na temat Ewangelii Jana [2]
Zacytowane słowa przypominają ostatnie promienie zachodzącego słońca. Służba Pana Jezusa na tej ziemi dobiega końca, dlatego po raz ostatni zwraca się On tu do całego ludu izraelskiego. Jednak zanim ich pozostawi, mówi im o światłości. On sam jest światłością i to nie tylko dla ludu izraelskiego, ale dla całego świata. W Ewangelii Jana częściej niż w pozostałych trzech znajdujemy wyrażenie "świat", gdyż jest w niej nacisk położony na ewangelię Syna Bożego, który powiedział: "Ja jako światłość przyszedłem na świat, aby nie pozostał w ciemności nikt, kto wierzy we mnie". To światło wzywa każdego człowieka do opamiętania się, jednakże Pan nie osądza tych, którzy Go odrzucili, ponieważ nie przyszedł, aby sądzić. Zrobi to w swoim czasie. Jego Słowo - to ono osądzi wszystkich, którzy nie chcieli w Niego uwierzyć [48]. Ludzie uświadomią sobie wówczas, że w tym Słowie powinni byli wyraźnie rozpoznać Zbawiciela, ale niestety - wtedy będzie już za późno.
Źródło: Kalendarz Chrześcijański


Komentarze
Pokaż komentarze