"A wejrzawszy w siebie, rzekł: Iluż to najemników ojca mojego ma pod dostatkiem chleba, a ja tu z głodu ginę. Wstanę i pójdę do ojca mego".
Ewangelia Łukasza 15,17-18
Wielu ludzi najbardziej nie znosi chwil, w których nic się nie dzieje. To dlatego żyją na wysokich obrotach - za wszelką cenę szukają nowych wrażeń, biorą udział w różnych wydarzeniach - bez chwili wytchnienia. Z czasem staje się jasne, że robią to wszystko, aby nie pozostawić sobie samych ani odrobinę czasu na refleksje nad stanem własnego sumienia i zastanawianie się nad samym sobą.
Takie życie prowadzi także młody człowiek przedstawiony nam w Ewangelii Łukasza 15. Opuścił dom, zabierając przypadający nań udział w majątku ojca, aby potem korzystać do woli ze wszelkich nadarzających się przyjemności. Przyszła jednak chwila, że pieniądze się skończyły. Był wtedy tak ubogi, że nie było go stać na najmarniejsze pożywienie - nawet na to, co jadły świnie, które pasał. Samotność, której wówczas zaznał sprawiła, że otrzeźwiał i spostrzegł swój nędzny upadek. Gdy próżny zgiełk tego świata uciszył się, usłyszał głos swego sumienia. Wejrzał w siebie, jak jest napisane, by zastanowić się nad swoim życiem. Czy to już wszystko? Czy właśnie to chciałem osiągnąć?
Gdy się to stało, człowiek ten nie zaczął narzekać, że pech i ślepy los pokrzyżował wszystkie jego plany. Nie zaczął również użalać się nad sobą, lecz uznał prawdę o sobie samym. Ale najważniejsze, że wspomniał wtedy ciepło ojcowskiego domu i zdecydował się, żeby powrócić!
Właśnie taką drogę powinien przejść każdy człowiek. Każdy, kto rozpozna swój prawdziwy, nędzny stan, winien zwrócić się do Boga. Zatrzymanie się w szalonym pędzie życia oraz uświadomienie sobie swego prawdziwego położenia, to pierwszy krok na drodze do NAWRÓCENIA.
Źródło: Kalendarz Chrześcijański


Komentarze
Pokaż komentarze