"I porodziła Syna swego jednorodzonego, i owinęła Go w pieluszki, i położyła w żłobie, gdyż nie było dla nich miejsca w gospodzie".
Ewangelia Łukasza 2,7
Wzniosłe uczucia adwentu ustępują miejsca surowej rzeczywistości. Ostatnia część zacytowanego powyżej wersetu biblijnego - jednego z najbardziej znanych fragmentów Biblii w całym chrześcijaństwie - znajduje swoje potwierdzenie również i dzisiaj, gdyż i dziś dla Chrystusa nie ma miejsca w "gospodzie" - to jest w domach i w sercach ludzi. To, że Bóg stał się człowiekiem w osobie Jezusa Chrystusa i objawił się zgubionemu światu w miłości i łasce jako Bóg Zbawiciel, dla wielu żyjących dzisiaj ludzi jest tylko chrześcijańskim mitem. A jednak jest to wielka tajemnica pobożności: Bóg objawiony w ciele [1.Tym. 3,16]. O tym składa świadectwo Betlejem [z hebrajskiego "dom chleba"].
Niemniej jednak praktyczne błogosławieństwo z tej cudownej prawdy nie przychodzi automatycznie. Nie wystarczy bowiem postawić sobie wyrzeźbionego Jezuska i szopki pod choinką. Ciepłe uczucia i wzruszenie, które przepełnia niejedno serce podczas śpiewania rzewnych kolęd i pastorałek, nie są w stanie zastąpić tej prawdziwej pobożności. Tego rodzaju sceny powtarzają się rok w rok w niezliczonych tzw. chrześcijańskich domach, ale tak szybko, jak sobie przypomniano o Jezusie, Syn Boży i Jego dzieło idą znów w zapomnienie.
Miejsce dla Chrystusa jest jedynie tam, gdzie człowiek zatrzymuje się nie tylko nad żłobkiem w Betlejem, lecz gdzie wiarą podąża za drogą Syna Człowieczego aż do śmierci na krzyżu Golgoty: tylko ten, kto rozpozna i uzna swoją osobistą winę i przyjmie z wiarą prawdę o tym, że tam na krzyżu Pan Jezus został za niego ukarany przez świętego Boga, daje Mu w swoim sercu należne miejsce - miejsce którego nie znalazł On przychodząc na ten świat.
Źródło: Kalendarz Chrześcijański


Komentarze
Pokaż komentarze