17 stycznia
Sprawa reform żydowskich stała się przedmiotem obrad Sejmu Wielkiego. Wyłonił on specjalną komisję do spraw żydowskich, która nie zdążyła jednak przedłożyć swego projektu przed uchwaleniem w dniu 14 kwietnia 1791 roku prawa o miastach, na podstawie którego Żydzi nie zostali dopuszczeni do stanu mieszczańskiego. W późniejszym okresie powrócono jeszcze do rozpatrywania kwestii żydowskiej, jednak zasadniczych reform w tej dziedzinie Sejm Czteroletni nie zdążył przeprowadzi. Jedyne istotne ustępstwo wobec Żydów w czasie obrad Sejmu Wielkiego zawierała uchwała komisji policji z 24 maja 1792 roku głosząca, że Żydzi podobnie jak inni obywatele Rzeczypospolitej mają korzystać z prawa o niewięzieniu bez wydania wyroku sądowego. Chociaż projekty dotyczące rozwiązania kwestii żydowskiej nie zostały przez Sejm Czteroletni uchwalone, samo ich rozpatrywanie zostało z wdzięcznością przyjęte przez część społeczeństwa żydowskiego. W pierwszą rocznicę uchwalenia Konstytucji 3 Maja w synagogach odprawiono uroczyste nabożeństwa dziękczynne i opublikowano z tej okazji okolicznościowy hymn.
Trudnej kwestii żydowskiej, nie udało się też rozwiązać w zaborach pruskim i austriackim. Na terenie zaboru pruskiego zgodnie z zarządzeniem Fryderyka II ludność żydowską miało obowiązywać Generalne urządzenie Żydów [General Judenreglement] z 17 IV 1797 roku. Prawo do stałego zamieszkania w miastach uzyskali tylko bogaci Żydzi oraz ci, którzy zajmowali się handlem. Zakazano im uprawiania rzemiosł już reprezentowanych w cechach. Biednych Żydów, tzw. Bettel-Juden, Fryderyk II polecił wypędzić z kraju. Działalność samorządu żydowskiego została ograniczona prawie wyłącznie do spraw religijnych. cdn.
Źródło: Interpress


Komentarze
Pokaż komentarze