23. stycznia
Z innych przedstawicieli literatury rabinicznej w Polsce w dobie jej największego rozkwitu [1550 - 1648] wymienić należy Salomona Lurię [1510 - 1573] propagatora racjonalnej metody interpretacji Talmudu, Mordechaja Joffę [1530 - 1612] autora 10-tomowego dzieła pod nazwą Lawaszim [Szaty], Jozuego Falka [1550 - 1614], rektora jesziby we Lwowie i komentatora Szulchan Aruchu oraz Jom-Tow Lipmana Hellera [1579 - ]1654], zdecydowanego przeciwnika sofistycznego komentowania Talmudu i autora komentarza do Miszny.
Oddzielnym rodzajem twórczości literackiej związanej z literaturą rabiniczną były dzieła apologetyczne i polemiczne, w których wyznawcy mozaizmu występowali w obronie prawd Starego Testamentu w sporze z duchowieństwem katolickim i protestanckim. Najwybitniejszy przedstawicielem tego kierunku w Polsce w XV w. był Jom Tow Lipman z Mühlhausen, który żył w Krakowie w latach 1400 - 1421. Zachował się jego hebrajski traktat polemiczny Nizzachon [Zwycięstwo], w którym wytoczył on walkę nie tylko chrześcijanom i karaitom, ale również scholastyce żydowskiej. Dzieło przepisywane wielokrotnie, po raz pierwszy ukazało się w druku w Altdorfie w 1644 roku. Drugim wybitnym apologetą i polemistą żydowskim w Polsce był Nachman Jakub z Bełżca, który toczył publiczny spur w obronie wiary żydowskiej ze znanym przedstawicielem arianizmu polskiego Marcinem Czechowiczem. cdn.
Źródło: Interpress


Komentarze
Pokaż komentarze