26. stycznia
Jedną najstarszych gałęzi wiedzy uprawianych przez Żydów była medycyna. W okresie średniowiecza lekarze żydowscy słynęli zew swych umiejętności. Zapraszano ich chętnie na dwory papieży i władców świeckich. Wiedzę lekarską Żydzi zdobywali na uniwersytetach w Hiszpanii i Portugalii [prawie do końca XV w.], a także we Włoszech [głównie w Padwie] oraz w Niemczech i Austrii [od poł. XVIII w.].
Mimo przeszkód stawianych im przez Kościół i prowadzonej przeciw nim walki ze strony chrześcijańskich medyków i publicystów, lekarze żydowscy w Polsce cieszyli się dużym powodzeniem. W większych miastach powstawały żydowskie rody lekarskie obsługujące zarówno żydowskich jak i chrześcijańskich pacjentów przez całe dziesięciolecia.
Najsłynniejszych lekarzy żydowskich monarchowie polscy zatrudniali w charakterze nadwornych medyków. Pełnili oni te funkcje np. na dworze Kazimierza Jagiellończyka, Jana Olbrachta [Izaczko z Hiszpanii], Zygmunta Starego i Bony [Izaczko z Hiszpanii, Samuel bar Meszulam i Mojżesz Fiszel], Zygmunta Augusta [Salomon Askenazy z Udine i Salomon Kalohora z rodziny emigrantów z Hiszpanii] i Jana Sobieskiego [Emanuel de Jona]. Lekarzy żydowskich zapraszali na swe dwory Aleksander Jagiellończyk, Stefan Batory i Stanisław August Poniatowski.
Z lekarzy żydowskich ordynujących na dworach magnatów [m. in. Myszkowskich, Wodzickich, Lubomirskich, Potockich, Radziwiłłów, Sułkowskich] najbardziej zasłynął Józef Salomon del Medigo [1591 - 1655]. Del Medigo urodził się w Kandii, był on uczniem Galileusza i Keplera. Do Polski przybył w 1616 roku. Do 1620 roku praktykował w Lublinie, następnie zaś w Nieświeżu na dworze Radziwiłłów. Podczas swego pobytu w Rzeczypospolitej napisał jedno ze swych najważniejszych dzieł Księgę Ejloim , w której występował w obronie teorii Kopernika. cdn.
Źródło: Interpress


Komentarze
Pokaż komentarze