31. stycznia
Z polskich przedstawicieli kabały praktycznej największy wpływ na masy żydowskie wywarł Jezajasz Horowic z Kazimierza pod Krakowem [1632 - 1689], autor dzieła Sznej Luchot Habrit [Dwie tablice Arki Przymierza], w której głosił idee skrajnego mistycyzmu i ascetyzmu. Według niego środkami wiodącymi do Boga to "wór. post, popiół, płacz i żałoba". Człowiek według niego nie powinien "iść za zachciankami ciała, lecz za głosem duszy, winien żyć w drżeniu, trwodze, we wstydliwości i czystości".
Ogłaszanie przez zwolenników kabały praktycznej postów, zalecanie umartwień nie mogły jednak przynieść masom żydowskim ukojenia w okresie ruiny gospodarczej, ogólnej pauperyzacji społeczeństwa, organizowanych tu i ówdzie procesów rytualnych i pogromów antyżydowskich. Masy żydowskie pragnęły pociechy, nadziei, marzyły o rychłym przyjściu mesjasza, który uwolni je od wszelkich cierpień i nieszczęść.
W takich okolicznościach zaczął się szerzyć w Polsce ruch mistyczno-mesjanistyczny zwany sabataizmem.
W odróżnieniu od zwolenników kabały praktycznej sabataizm głosił radość życia oraz złączenie się z Bogiem przez ekstazę. Twórcą tego ruchu był Sabataj Cwi [1626 - 1676], który w Smirnie w Małej Azji głosił rychłe przyjście mesjasza i wybawienie Żydów z wszystkich nieszczęść, czym zyskał sobie licznych zwolenników w wielu krajach. W 1660 roku Sabataj Cwi, który ogłosił się tymczasowym mesjaszem, udał się w otoczeniu tysięcy wiernych do Stambułu, by koronować się na króla Izraela. Sułtan turecki polecił uwięzić samozwańczego proroka. Ruch Sabataja Cwi wkrótce się załamał, a on sam oskarżony o wywołanie zamieszek, pod groźbą śmierci przyjął islam. Zmarł na zesłaniu w Albanii. Wśród jego zwolenników jeszcze przez kilkadziesiąt lat utrzymywało się przekonanie, że ich prorok żyje i wybawi naród Izraela z niewoli. cdn.
Źródło: Interpress


Komentarze
Pokaż komentarze (1)