10. lutego
Ulice w "mieście żydowskim" były wąskie ciasno zbudowane i na ogół pozbawione chodników i ścieków kanalizacyjnych; od czasu do czasu wybuchały w nich zarazy dziesiątkujące ludność oraz pożary rozprzestrzeniające się bardzo szybko na skutek drewnianej zabudowy domów. Kamienice murowane w dzielnicach żydowskich większych miast pojawiły się dopiero przy końcu XVI w. [m. in. we Lwowie, Krakowie i Poznaniu]. Na skutek ograniczonej wielkości dzielnic żydowskich, w miarę zwiększenia się liczby mieszkańców potęgowała się ciasnota mieszkaniowa. W poszczególnych domach mieszkało po kilka a nawet po kilkanaście rodzin, gnieżdżących się w maleńkich izdebkach, oddzielonych od siebie lichym przepierzeniem. Tylko najbogatsi posiadali kilkupokojowe mieszkania, podczas gdy najbiedniejsi żyli w suterenach i poddaszach.
Urządzenia mieszkań żydowskich nie różniły się zbytnio od mieszkań chrześcijańskich i zależało to przede wszystkim od zamożności właścicieli. Elementami wyróżniającymi mieszkania żydowskie od pozostałych były: przybita na drzwiach mezuza [zwitek pergaminowy z wypisanymi wersetami z Pisma Świętego i imieniem Bożym, który Żydzi przybijają po prawej stronie drzwi], naczynia liturgiczne oraz dzieła rabiniczne oprawione w skórę. W domach żydowskich było też więcej niż w chrześcijańskich naczyń, gdyż zgodnie z rytuałem innych używano do potraw mięsnych a innych do mlecznych. Bogatsze domy posiadały też oddzielne naczynia pesachowe, a w biedniejszych przed tymi świętami oczyszczano używane codziennie naczynia przez wyparzanie we wrzątku.
Tryb życia codziennego zmieniał się w soboty i uroczyste święta. W soboty dorośli spędzali ranek w bóżnicy, po czym siadano do obfitszego i wystawniejszego niż zazwyczaj stołu. Po południu gospodarz domu zabierał się do studiowania Biblii lub Talmudu, a kobiety czytały romanse bądź biblie kobiece przeplatane legendami i przypowieściami. cdn.
Źródło: Interpress


Komentarze
Pokaż komentarze