15 lutego
Warunki materialne zmuszały ludzi bardziej przedsiębiorczych do emigracji. Na ogół Żydzi galicyjscy poszukiwali pracy i zarobku w innych krajach Austro-Węgier: nieraz w Wiedniu, a także na Węgrzech, inni wyjeżdżali do państw bałkańskich. Narastająca pod koniec XIX w. wielka fala chłopskiej emigracji za ocean pociągnęła również wielu Żydów. W latach 1881 - 1900 ogólne rozmiary wychodźstwa żydowskiego wynosiły około 150 tys. osób, zaś w latach 1900 - 1914 do Stanów Zjednoczonych Ameryki wyjechało około 175 tys. Żydów galicyjskich.
Ustawodawstwo pruskie, wprowadzone na terytoriach odebranych Polsce, kierowało się również przeciwko biedocie żydowskiej. Prawo ustanowiło szereg ograniczeń, które m. in. zmierzały do usunięcia z kraju Żydów, o ile nie mogli wykazać się odpowiednim majątkiem. Wielkie znaczenie miało Generalne urządzenie Żydów [General Judenreglement] z 17 kwietnia 1787 roku, dzielące Żydów na protegowanych [Schutzjuden, którzy musieli znać język niemiecki oraz posiadać określony majątek] oraz tolerowanych. Urządzenie ograniczało prawo Żydów do osiedlania się na wsi, a także nakazywało usunąć z państwa tych, którzy nie mogli dowieść swych uprawnień do mieszkania w jakimś mieście na terenie zaboru w czasie przyłączenia tej ziemi do Prus. Analogiczne zasady obowiązywały we włączonym po1815 roku do Prus Wielkim Księstwie Poznańskim, poprzednio stanowiącym cześć Księstwa Warszawskiego.
Dopiero Wiosna Ludów przyniosła równouprawnienie. W 1848 roku zniesiono różnice między obu kategoriami Żydów, a w 1850 roku zrównano ich w prawach z pozostałymi grupami poddanych króla Prus. Warto zwrócić uwagę, że ustawodawstwo, które przyznało pewne przywileje Żydom władającym językiem niemieckim sprzyjało ich asymilacji językowej, a nawet narodowej. Natomiast wielu innych musiało porzucić ziemie zaboru pruskiego. cdn.
Źródło: Interpress


Komentarze
Pokaż komentarze