18 lutego
Władze krajowe przeciwstawiały się dążeniom unifikacyjnym i starały się zachować odrębne prawa dla Żydów. Natomiast w środowiskach postępowych rodziły się projekty przyznania im praw obywatelskich. Te starania były zbieżne ze staraniami podejmowanymi przez oświecone koła żydowskie. Spory i dyskusje nie prowadziły wprawdzie do bezpośrednich efektów ustawodawczych, lecz sprzyjały współpracy środowisk polskich i żydowskich, pragnących likwidacji elementów prawnych oraz ekonomicznych ustroju feudalnego, nadal zachowanych w Królestwie Polskim. Obok nadania ziemi chłopom do najważniejszych zagadnień należało przyznanie praw obywatelskich Żydom.
Szczególne ożywienie ruchu politycznego nastąpiło w 1861 roku. Młodzież żydowska wstępowała do kółek spiskowych powstających w wielu miejscowościach. W lecie nadeszły do Królewca wiadomości o śmierci dwóch znanych i cenionych polskich działaczy emigracyjnych - Joachima Lelewela [1786 - 1861] oraz Adama ks. Czartoryskiego [1770 - 1861]. Nabożeństwa dla uczczenia ich pamięci odbywały się w kościołach - z udziałem Żydów oraz w synagogach - z udziałem Polaków. Wspólne manifestacje organizowano w rocznice wielkich wydarzeń historycznych. Braterstwo Polaków i Żydów głosił sławny rabin Ber Meisels [1798 - 1870], który przeniósł się z Krakowa do Warszawy.
W czasie tego ożywienia ogłoszony został od dawna dyskutowany dekret o wyborach do samorządu powiatowego i miejskiego. Prawo głosu otrzymały osoby płci męskiej od 25 roku życia, znające język polski w mowie i piśmie, bez różnicy wyznania, przy wprowadzeniu wysokiego cenzusu majątkowego. Tym samym Żydzi po raz pierwszy zostali dopuszczeni w Królestwie Polskim do wyborów na równych prawach z pozostałymi jego mieszkańcami. Przedstawiciele ich weszli w skład organów samorządowych cdn.
Źródło: Interpress


Komentarze
Pokaż komentarze (1)