27 lutego
Natomiast utrzymywały się, a nawet wzrastały wpływy partii robotniczych. Najważniejsze znaczenie zachował Bund, pod niektórymi względami bliski koncepcjom radykalnej lewicy, choć występowały w jego szeregach różnice poglądów. Od programu komunistów różnił się m. in. tym, że postulował autonomię kulturalno - narodową dla mniejszości narodowych, a zwłaszcza dla Żydów, głosił również konieczność zorganizowania całego proletariatu żydowskiego w odrębnej - narodowej partii. Wielu działaczy Bundu uznawało jednak potrzebę dyktatury proletariatu [w programie z 1930 roku dopuszczano możliwość tej dyktatury]. Partia zdecydowanie przeciwstawiała się konserwatystom i odrzucała religię, zarzucała Agudas Israel, że broni interesów warstw majętnych, lekceważąc potrzeby warstw lirowych. Do najwybitniejszych działaczy Bundu należeli Wiktor Alter [1890 - 1941], Henryk Erlich [1882 - 1941], Szmul Zygielbojm [1895 - 1943].
Bund - podobnie jak nielegalna Komunistyczna Partia Polski, do której również należało wielu Żydów, a także Polska Partia Socjalistyczna - widział jedyną szansę rozwiązania kwestii żydowskiej w Polsce na drodze budownictwa socjalistycznego społeczeństwa, bez wyzysku człowieka przez człowieka. Sojuszników dostrzegał w robotnikach wszystkich narodów zamieszkujących kraj. Wszelkie koncepcje emigracyjne zdecydowanie odrzucał, rozumiejąc całkowitą nierealność zorganizowania wychodźstwa kilkumilionowego narodu. Działacze socjalistyczni uważali ideę palestyńską za osłabianie sił pproletariatu walczącego o zmianę stosunków społecznych, kierowanie uwagi ku rozwiązaniom, które w najlepszym razie mogły stanowić szansę dla nielicznych. cdn.
Źródło: Interpress


Komentarze
Pokaż komentarze