28 marca
Pominiemy wspomnianego wyżej, wybitnego zresztą klasyka literatury żydowskiej - Mendele Mojcher Sforima [Sz. J. Rabinowicz], ponieważ jego twórczość, po przeniesieniu się pisarza z Odessy, miała tylko luźne związki tematyczne z Polską. Był jednak w Polsce bardzo popularny. Wydawano jego dzieła, a niektóre z nich były tłumaczone na język polski m. in. Don Kichot żydowski [przekład K. J. Szaniawskiego, 1869], Szkapa [1886].
Podobnie mogłoby się zdawać, że i Szaloma Alejchema nie należy zaliczać do polskiego kręgu żydowskiej literatury. Ale ten wielki pisarz, stawiany obok Gogola, Dickensa, Tuwima, przyjaciel Gorkiego, wielki humanista, największy jak mawiano, żydowski humorysta i zarazem tragik, w twórczości swojej dał urzekający, pełen cierpienia i nadziei obraz żydowskiego miasteczka końca XIX w. Żydzi polscy uważali go za swego pisarza. Z Polską był związany licznymi więzami, bywał w Warszawie i Łodzi, w Wilnie i w Baranowiczach, gdzie złożony ciężką, nieuleczalną chorobą, umierał otoczony sympatią miejscowej ludności - Żydów i Polaków. Należał obok Pereca do najpoczytniejszych pisarzy żydowskich. W Polsce kilkakrotnie wydano wszystkie jego dzieła, wiele tłumaczono na język polski. W 1904 roku wydano, w przekładzie Jerzego Ora, jego Menachem Mendel, w 1923 roku Notatki komiwojażera, wznowione w 1958 roku z przedmową Jarosława Iwaszkiewicza. Po polsku wydano też: Stempeniu, zbiór humoresek Zaczarowany krawiec, Motel, syn kantora, Dzieje Tewie mleczarza i Marienbad. Szolem Alejchem [ten pseudonim oznacza "Pokój z Wami"] jest autorem dramatu Cuzejt un cuszprejt [Rozsiani po świecie]. Ostatnim jego dziełem była autobiograficzna opowieść Wracając z jarmarku [z jarmarku własnego życia], w której gryząca ironia przeplata się ze smutną rzeczywistością. cdn.
Źródło: Interpress
Komentarze
Pokaż komentarze