7 kwietnia
Zabójstwo w 1881 roku cara Aleksandra Ii w Rosji i rozpętana następnie fala pogromów były przyczyną zamknięcia teatrów żydowskich. Ludzie związani z teatrem emigrowali do innych krajów, przede wszystkim do Ameryki. Do Ameryki wyjechał również Goldfaden, ale nie cieszył się tam powodzeniem. Stało się ono udziałem innych. Nowy Jork przez długie lata był głównym ośrodkiem przyciągającym ludzi żydowskiego teatru. Działały tam Peopleʼs Theatet, Thalia Theater, Grand-Oriental Theater, które umiały przez wiele lat odtwarzać na swych scenach klimat małych żydowskich miasteczek wschodnich kresów Rzeczypospolitej, dokumentując trwałość i nierozerwalność więzów łączących z ziemią ojczystą tych, co w ucieczce przed pogromem lub za chlebem znaleźli nowy dom na ziemi amerykańskiej.
Pisał dla teatru autor tej miary co Szalom Abramowicz znany w literaturze jako Mendele Mocher Sforin [m. in. Taksa, Pryzyw]. Pojawił się pierwszy reformator teatru żydowskiego dramaturg Jakub Gordin, który opracował dla sceny żydowskiej wiele sztuk klasyki teatralnej od Lessinga i Schillera, do dzieł opartych na Fauście Goethego [Bóg, człowiek, diabeł]. Z ogromnej liczby dzieł napisanych przez Gordina wymienić należy przede wszystkim Wolność, Żydowską królową Lear albo Mirele Efros oraz Żydowskiego króla Lear. Do czołówki jednak należał Szalom Rabinowicz [1859 - 1916], którego literacki pseudonim brzmi jak braterskie pozdrowienie: Szalom Alejchem. Wdzięk jego wodewilów, popularnych przed półwiekiem, przygasł już bardzo, ale jego sztuki Stempeniu, a szczególnie Tewje mleczarz w odmłodzonym kształcie musikalu noszącego nazwę Skrzypek na dachu [Anatewka] roz-rzewniają do dzisiaj, gdzie są wystawione. cdn.
Źródło: Radio Maryja
Komentarze
Pokaż komentarze