10 kwietnia
Wzrastającej liczbie teatrów żydowskich i rosnącej liczbie aktorów nie zawsze towarzyszył odpowiedni repertuar. Teatry żydowskie nie korzystały z czyjejkolwiek pomocy finansowej. Zdane na "własną kasę" musiały często robić kasę przy pomocy repertuaru niższego lotu. Szły więc i cieszyły się powodzeniem wodewile z łatwą, często rzewną muzyką, a słowa i melodie piosenek opuszczały teatr wraz z publicznością i towarzyszyły jej długo jeszcze, w domu i w pracy. Szły i cieszyły się powodzeniem sztuki sentymentalne, których fabuła łączyła wątek romansowy z motywami społecznym i obyczajowymi małych miasteczek. Ze sceny spływało na widownię ciepło znanych spraw, bliskich każdemu i często wyciskało łzy autentycznego wzruszenia. Wybrzydzali inteligenci i krytycy prasowi. Głosili, że społeczeństwo żydowskie czeka na teatr, który by jakością wystawianych sztuk i grą aktorską odpowiadał poziomowi intelektualnie dojrzałej widowni. Tak jednak nieczęsto bywało w teatrze żydowskim.
Z perspektywy dziesięcioleci, które minęły od tamtych czasów, inaczej patrzymy i inaczej oceniamy teatr żydowski aniżeli wybredni esteci lat dwudziestych i trzydziestych naszego stulecia. Pochylamy czoła przed rozpływającymi się we mgle dawności sylwetkami aktorów, często niezdarnymi mistrzami teatralnych iluzji, których kreacje budziły wzruszenia w sercach szewców, czeladników piekarskich czy początkujących subiektów sklepowych i daremnie wyczekujących na narzeczonych szwaczek. Każdy, kto dawał im chwilę wzruszenia lub chwilę wesołości niewybrednymi nawet żartami, każdy kto wnosił w ich szare i monotonne życie, wypełnione surową walką o utrzymanie się na powierzchni iluzję lepszego życia, zasługuje na szacunek. Wierzymy, iż w tych prymitywnych przedstawieniach dokonywało się zespolenie sceny z widownią, a więc to, o czym marzyli zawsze najwięksi reżyserzy świata. cdn.
Źródło: Interpress
Komentarze
Pokaż komentarze