12 kwietnia
Głód teatru był zjawiskiem stałym. Nie ustępował nawet przed głodem fizycznym w latach kryzysu gospodarczego, gdyż nawet wtedy nie były puste widownie teatralne. Jego konsekwencją był głód repertuarowy, występujący zresztą we wszystkich teatrach świata, ale w teatrach żydowskich miał on cechy szczególne.
Teatr żydowski w Polsce i nie tylko w Polsce stał zawsze przed męczącym i trudnym pytaniem: czy ma być wyłącznie teatrem własnej, żydowskiej dramaturgii, czy też dramaturgii światowej?
Zaczynał teatr żydowski od cieszących się ogromnym powodzeniem sztuk nasyconych ludowym patosem, budujących narodową jaźń, w których próbował ukazywać w zwierciadle rzeczywistości istotę żydostwa, odtwarzać "prawdy życia" różnych środowisk żydowskich. Przodował w tej dziedzinie teatr Estery Rachel Kamińskiej na ulicy Oboźnej.
Publiczność teatralna, której świadomość społeczną rozbudziła rewolucja 1905 roku, skłonna była akceptować repertuar o bardzo dużej rozpiętości dramaturgicznej - od sentymentalnych sztuk żydowskich w rodzaju Cuzajt un cuszprajt Rozsiani i rozproszeni], Meszijabs cajtn [Czasy Mesjasza], Di meszpuche [Rodzina] do szekspirowskiego Hamleta i Kupca weneckiego, wiedeńskich operetek i sztuk bulwarowych. Równocześnie z powszechnie lubianym repertuarem przyszły idylle Pereca Hirschbeina i jego elegijno-nastrojowe Rodzynki z migdałami [Rozinkes mit mandlem], Pusta karczma, Zielone pola, Córki kowala. Inscenizacjom tych sztuk brak było dobrej malarsko scenografii, niezbędnej już wtedy w sztukach z pogranicza symbolizmu i naturalizmu, oczywistej dla bywalców teatru uznających zasadę, że teatr to nie tylko słowo przekazywane ze sceny, ale także odpowiednia forma oprawy tych słów. cdn.
Źródło: Interpress
Komentarze
Pokaż komentarze