13 kwietnia
W repertuarach teatrów artystycznych takich jak Trupa Wileńska, Teatr Zygmunta Turkowa [WIKT] a także w teatrach rewiowych Azazel, Sambatian, Ararat pojawił się dylemat: własna żydowska dramaturgia czy dramaturgia światowa. Dylemat ten nie był w latach dwudziestych i trzydziestych rezultatem poszukiwania widowisk kasowych, lecz coraz wyraźniej rysujących się tendencji do stworzenia własnego profil artystycznego poprzez odmienność stylu gry, oprawę muzyczną i scenografię. Wzrosła szczególnie rola specyficznych motywów żydowskich w muzyce. Wyrazem trafnych rozwiązań w tych poszukiwaniach była m. in. oryginalna inscenizacja Dybuka, stworzona przez Dawida Hermana. Doszukiwano się w niej lansowania pierwiastka mistycznego, chociaż w istocie rzeczy Herman poprowadził swe sceniczne dzieło w tonacji naturalistycznej impresji, bez cienia mistyki. Elementy mistyki w Dybuku, tej sztandarowej sztuce teatru żydowskiego, wyraźniej podkreślone były w inscenizacjach innych reżyserów, np. Abrama Morewskiego w Wilnie, Morisa Schwarza w Nowym Jorku i Wachtangowa w Moskwie.
Teatr prowadzony przez Zygmunta Turkowa i jego żonę Idę Kamińską w Warszawie umiał znaleźć właściwy punkt równowagi między tematyką żydowską a światowym repertuarem klasycznym. Połączyć doskonałe aktorstwo ze znakomitą scenografią, co zapewniało wysoką wartość takich przedstawień jak: Motke złodziej Asza, Serkełe Ettingera, jak i gogolewskiego Rewizora i molierowskiego Skąpca.
Teatr Zygmunta Turkowa unaocznił ważną cechę żydowskiego teatru: aktor żydowski czuł się najlepiej w komedii, bez względu na jej żydowską lub nieżydowską proweniencję. Komedia była jego żywiołem, był w niej autentycznym aktorem. cdn.
Źródło: Interpress
Komentarze
Pokaż komentarze