21 kwietnia
Śpiewał w chórach podczas nabożeństw z tak znakomitymi kantorami jak Berl Miler, Jakub Samuel Morogowski, Abraham Ber Birnbaum z Częstochowy i wielu innych. Z niektórymi z nich odbywał podróże po Polsce, dając własne koncerty folklorystyczne i zbierając pieśni ludowe. Szesnaście lat śpiewał w Chórze Opery Warszawskiej i w chórze Wielkiej Synagogi na Tłomackiem. Przez całe życie zbierał żydowskie pieśni obrzędowe i ludowe, miał żywy kontakt z samorodnymi żydowskimi śpiewakami. Wśród nich znalazł swego "słowika" - żonę Zimrę Zeligfeld, która stała się znakomitą partnerką w jego ludowych koncertach. Kipnis był także krytykiem muzycznym; pisywał artykuły do dziennika "Hajnt", wydał w języku żydowskim kilka książek o muzyce, m. in. Słynni muzycy żydowscy, Kantorzy i śpiewacy, Żydowscy klezmerzy w Polsce, Od prymitywnej pieśni ludowej do muzyki symfonicznej i dwa zbiory żydowskich pieśni ludowych.
Rodowód żydowskiej pieśni ludowej jest bardzo rozmaity. Sporo w nim wpływów narodowości, wśród których Żydzi żyli, a więc folkloru polskiego. Były to zresztą wpływy wzajemne, bo i polski folklor wchłaniał motywy żydowskie, chociażby lansowane przez kapele klezmerskie, grające w polskich karczmach, na weselach, a nawet na pańskich dworach. Sporo pieśni tworzyli okazjonalnie samorodni poeci-śpiewacy. W XIX w. wsławił się np. Welwele Zbarażer , czyli Beniamin Zeew Erenkranc [1826 - 1883], improwizator, układający na życzenie słuchaczy aktualne teksty i melodie. Podobnie też tworzył Eliakum Cunzer [1836 - 1913], którego śpiewana poezja była bardzo wszechstronna, od głębokiej zadumy nad ludzkim losem, po opis życia biednego ludu i jego małych radości życia codziennego, od słodkich ckliwych melodii, po chasydzkie, skoczne tańce; tworzył jakby syntezę ludowości słowiańskiej i żydowskiej. cdn.
Źródło: Interpress
Komentarze
Pokaż komentarze