23 kwietnia
Jego grą zachwycali się najwybitniejsi muzycy epoki, m. in. Karol Lipiński, Fryderyk Chopin, Feliks Mendelssohn-Bartholdy, Ferdynand Dawid, Franciszek Liszt, a także George Sand i Lamartine. Uważał się za polskiego Żyda, chociaż pochodził ze Szkłowa na Białorusi. Grywał opracowane przez siebie fantazje na tematy polskie - mazury, polonezy, ludowe melodie polskie, białoruskie i żydowskie. Jego gra na jarmarkach i warszawskich podwórkach zawiodła go na wielkie estrady Europy, aż po Operę Paryską. Pisała o nim obszernie ówczesna prasa polska, niemiecka i francuska. Dziś figuruje we wszystkich muzycznych encyklopediach świata. Zafascynowanie brzmieniem jego dziwnego instrumentu spowodowało wprowadzenie go do orkiestry symfonicznej pod nazwą ksylofonu.
Guzików nie był wyjątkiem, jak wyjątkiem nie był Jankiel z Pana Tadeusza, postać, której prototypem był Mordko [Mordechaj] Fajerman [1810 - 1880], cymbalista, niezrównany wykonawca mazurów, polonezów, postać ongiś w Warszawie bardzo popularna.
Niejednokrotnie na grze niektórych klezmerów wzorowali się wybitni zawodowi muzycy. Talent i mistrzostwo tych ludowych grajków było swojego rodzaju fenomenem, toteż magnaci chętnie zatrudniali ich w swoich dworskich orkiestrach, gdzie koncertowali do słuchu i przygrywali do zabaw i tańców. Józef Elsner, kompozytor polski początków XIX w., dyrektor Opery Warszawskiej, w 1805 roku w swojej korespondencji do "Allgemeine Musikalische Zeitung" w Lipsku pisał: "Muzykanci żydowscy grają poloneza w tak doskonałym duch polskim, że im w tym nikt nie dorówna". Czeski kompozytor Franciszek Benda, który grał w żydowskiej kapeli, wspomina, że pewien ślepy Żyd Lebel "grał swoje dzikie tańce z niezwykłym polotem, porywająco pięknym tonem i olśniewającą, brawurową techniką". Sam Benda podobnie zresztą jak i wielu innych skrzypków, m. in. słynny Leopold Auer, wspomina, że prawidłowego trzymania smyczka nauczył się w młodości od klezmerów. cdn.
Źródło: Interpress
Komentarze
Pokaż komentarze