ŻYDZI POLSCY - Dzieje i kultura cd.

28 kwietnia

Znanym w tym okresie kompozytorem i działaczem muzycznym był też Ludwik Grossman [1835 - 1915], autor m. in. oper Rybak z Palermo, granej w Warszawie i w Paryżu, oraz Duch wojewody, która z dużym powodzeniem wystawiana była w Warszawie, Lwowie, Petersburgu, Wiedniu i Berlinie. Napisał też szereg utworów orkiestrowych, fortepianowych, pieśni. Do historii życia kulturalnego Warszawy zapisał się salon Grossmanów, gdzie odbywały się przyjęcia dla sław muzycznych, goszczących w Warszawie, połączone z atrakcyjnymi występami słynnych artystów. Bywali tu wybitni aktorzy, muzycy, malarze, pisarze, m. in. Bolesław Prus i Henryk Sienkiewicz, arystokraci i bogate mieszczaństwo. Gościła u Grossmanów Helena Modrzejewska, Piotr Czajkowski, Antoni Rubinstein, Pablo Sarasate i wielu innych sław epoki. L. Grossman prowadził do spółki z Juliuszem Hermanem sklep i częściowo fabrykę fortepianów pod firmą "Herman i Grossman". Przy sklepie czynna była sala koncertowa, gdzie odbywały się imprezy muzyczne oraz popularne prelekcje i odczyty na tematy muzyczne. Przez pewien czas Grossman był także dyrektorem Opery Warszawskiej, był również jednym z założycieli Warszawskiego Towarzystwa Muzycznego, na czele którego stał Stanisław Moniuszko.

Bardzo popularnym w XIX w. był Gustaw Adolf Sonnenfeld [1837 - 1914], uważany za muzyka "na miarą Wiednia" i nazywany "polskim Offenbachem". Prowadził w Warszawie orkiestry taneczno-rozrywkowe, m. in. w Dolinie Szwajcarskiej. Tworzył, niekiedy pod pseudonimem Gustaw Adolfson, tańce, fantazje. Jest autorem siedmiu operetek, m. in. Król reporterów, Majstrówka; współpracował z Feliksem Szoberem, z którym skomponował uroczy wodewil Podróż po Warszawie, wystawiony w 1924 roku przez Leona Schillera. Jest autorem kilku oper oraz baletów Meluzyna i Pan Twardowski. Ten ostatni odniósł niesłychany sukces i był grany przez długie lata, osiągając tylko na scenie Opery Warszawskiej 560 przedstawień. Ten wspaniały sukces przyćmiło dzieło pod tym samym tytułem skomponowane w 1921 roku przez Ludomira Różyckiego. Kiedy Sonnenfeld zmarł prasa warszawska pisała, że "wraz ze śmiercią Adolfa Sonnenfelda odeszła jakby cząstka dziewiętnastowiecznej Warszawy". Napisano też, że "zmarł w niedostatku". cdn.

Źródło: Interpress