3. maja
Znamiennym fenomenem obecności pierwszych żydowskich malarzy w polskiej sztuce jest fakt, że tematycznie obrazy ich poświęcone były legendom i historii polskiej przeszłości narodowej lub tragicznym wydarzeniom walki zniewolonego przez carat narodu. Było to malarstw na wskroś polskie i patriotyczne.
Nestor polskich malarzy pochodzenia żydowskiego Aleksander Lesser [1814 - 1884], warszawianin z pochodzenia, naukę zawodu zdobywał w Warszawie, Dreźnie i Monachium. Malował obrazy historyczne: Wincenty Kadłubek piszący kronikę, Skarbek Habdank, Młody Bolesław, Obrona Trembowli. Największą popularność przyniósł mu obraz Pogrzeb pięciu ofiar poległych w 1861 roku, przypominający manifestacją zbliżenia polsko-żydowskiego z udziałem arcybiskupa Antoniego Fijałkowskiego, Rabina Bera Meiselsa, kaznodziei Markusa Jastrowa i wybitnego działacza żydowskiego Izaaka Kramsztyka. Za namalowanie portretów królów polskich powołany został na członka Akademii Umiejętności w Krakowie.
Losy powstańców1863 roku przedstawiał w swych obrazach Aleksander Sochaczewski [1843 - 1923]. Urodził się w Iłowie koło Łowicza. Studiował w Warszawskiej Szkolę Rabinów. Jako 19-letni młodzieniec rozpoczął naukę w warszawskiej Szkole Sztuk Pięknych. Szkoły tej jednak nie ukończył, ponieważ za udział w polskich manifestacjach narodowych 1861 roku zesłany został na Sybir, gdzie jako katorżnik spędził ponad 20 lat. Po powrocie z zesłania osiadł w Wiedniu. Tam powstały jego liczne obrazy przedstawiające Sybiraków. W 1913 roku, w pięćdziesiątą rocznicę powstania styczniowego wystawił we Lwowie 126 płócien, na których wyraził męczeństwo katorgi i cierpienia tęskniących do kraju zesłańców. Obrazy te podarował miastu, które udzieliło gościny wystawie. cdn.
Źródło: Interpress
Komentarze
Pokaż komentarze