5 maja
Malarstwo, w którym na równi z elementami polskiego patriotyzmu znajdujemy uduchowione wizje scen opisanych w Nowym Testamencie, a także wizerunki znanych z literatury postaci żydowskich, prezentuje Maurycy [Mojżesz Dawid] Gottlieb [1856 - 1879].
Jan Matejko nazwał go po śmierci "malarzem wielkich nadziei". Umarł bowiem w 23 roku życia. Zostawił olśniewający rozległością tematyczną i głębią przeżycia dorobek.
Był synem zamożnego przedsiębiorcy naftowego w Drohobyczu. Rodzina Gottliebów była już w poważnym stopniu zasymilowana, czego dowodem, że ojciec posłał go po naukę do konwentu oo. bazylianów. Biograf Maurycego Mojżesz Waldman na podstawie zapisków własnych przyszłego mistrza pisał, że żaden przedmiot prócz historii nie zajmował go, siedział więc w "oślej ławce". Był zupełnie obojętny na kpiny i szyderstwa kolegów, wiedział bowiem, że jest najlepszym rysownikiem nie tylko w klasie, lecz w całym gimnazjum. Nauczyciel rysunków Sikora przekonał ojca Maurycego, gdy ten miał 13 lat, że wobec niezwykłych zdolności chłopca powinien zabrać go z gimnazjum i uczynić wszystko, by mógł poświęcić się malarstwu. W ten sposób Maurycy znalazł się w Szkole rysunków Michała Godlewskiego we Lwowie.
W 1872 roku 16-letni Gottlieb ukończył naukę u Godlewskiego i wstąpił do Akademii Sztuk Pięknych w Wiedniu, gdzie podjął studia w zakresie młodego wówczas kierunku malarstwa historycznego. Listy, które wymieniał z siostrą Anną, wskazują, że coraz mocniej kształtowało się w nim poczucie przynależności do narodu polskiego, ugruntowane studiowaniem jego historii i coraz lepszym poznawaniem jego języka. Pisał z Wiednia do siostry: Bardzo mi się podobała, wielką radość sprawiła mi Twoją miłość Ojczyzny. Kochaj ją dalej, abyś nie żyła jak niewolnica, tylko jak Polka kochająca Ojczyznę i wolność...". cdn.
Źródło: Interpress
Komentarze
Pokaż komentarze