20 maja
Odzyskanie przez Polskę niepodległości jesienią 1918 roku wyzwoliło ogromną inicjatywę wydawniczą nie tylko prasy polskiej, ale także wydawanej przez Żydów w języku żydowskim, hebrajskim i polskim. Należy przy tym przypomnieć, że "obywateli wyznania mojżeszowego " w Polsce wg spisu ludności z 1921 roku było ponad 2,8 miliona, co stanowiło ok. 10,4% ludności kraju. O rozwoju prasy żydowskiej skupionej w Polsce decydował duży odsetek ludności żydowskiej skupionej w miastach, przede wszystkim w Warszawie, gdzie w 1921 roku było jej 310 tysięcy, tj. 33,1% czyli 11% całej żydowskiej ludności w Polski, w tym element najbardziej aktywny politycznie, społecznie, gospodarczo i kulturalnie. Te właśnie środowiska żydowskie od razu po wojnie przystąpiły z dużą energią do zakładania lub przestawiania na nowe tory istniejących uprzednio dzienników i czasopism.
Warszawska prasa żydowska uważana za ogólnopolską dysponowała najpewniejszym zespołem dziennikarskim i organizacyjnym, nowoczesną techniką poligraficzną i odpowiednimi środkami finansowymi. Jej odziaływanie sięgało daleko poza granicę kraju, do licznych skupisk żydowskich na świecie.
Wybuch pierwszej wojny światowej w 1914 roku zakłócił działalność prasy żydowskiej. Przestały się ukazywać czasopisma i dzienniki. Wojnę przetrwały jedynie dwa wielkie dzienniki warszawskie, wspomniane już wyżej "Hajnt" i "Moment".
Pierwszy numer "Hajntu" ukazał się 22 stycznia 1908 roku. Dziennik ten, założony przez Samuela Jakuba Jackana przy udziale świetnego dziennikarza Noacha Finkelsztajna i jego brata Nechemię, znanego warszawskiego kupca, szybko zyskał dużą poczytność. Przyczyniło się do tego m. in. eksponowanie sensacji i różnorodność atrakcyjnej polityki. Uzyskawszy dobre warunki materialnej egzystencji, dziennik rozpoczął publikowanie poważnych materiałów politycznych, gospodarczych i społecznych. W niepodległej Polsce "Hajnt" stał się poważnym pismem reprezentującym interesy żydowskich warstw średnich. Pod względem politycznym dziennik ten stał na platformie lojalności wobec państwa, liberalizmu, a jak piszą jego historycy, "zajmujący progresywne i demokratyczne stanowisko... trzymał się jasno określonej syjonistyczno-demokratycznej i narodowej linii". cdn.
Źródło: Interpress
Komentarze
Pokaż komentarze