24 maja
Znaczną popularnością cieszyły się periodyki m. in. "Ilustrirte Woche" [1923 - 1928] z bogactwem materiału fotograficznego, Unzer Welt" [1926], miesięcznik "Unzer Buch" [1925 - 26], miesięcznik "Globus" [1932 - 33], tygodnik "Literatur" [1935], postępowe czasopismo "Szryftn" [Pisma], 1936 - 38] oraz liczne periodyki poświęcone teatrowi, sztuce, wychowaniu, szkole, religii, medycynie, czasopisma dla dzieci i młodzieży, a nawet matrymonialne. Spora była liczba ukazujących się w różnych okresach pism humorystycznych, spośród których na szczególną uwagę zasługuje "Der Blofer" [Blagier, 1926 - 1930], nie stroniące od aktualnej satyry politycznej i obyczajowej. Ze względu na strukturę społeczną żydostwa duże znaczenia miała prasa poświęcona zagadnieniom handlu, przemysłu, rzemiosła i spółdzielczości. Do rzadszych należały pisma rolnicze, m. in. wydawany w 1937 roku organ Żydowskiego Towarzystwa Rolniczego "Land un Leben" [Kraj i życie]. Wychodziły również czasopisma naukowe, jak "Historysze Szryftn" [Pisma historyczne 1929 - 1933], "Junger Historyker", zmieniony z czasem na "Bleter far Geszichte", redagowany przez Rafała Mahlera, Emanuela Ringelbluma i Jakuba Bermana, "Jedyjes" [Wiadomości], "Jidisze Filologie", "Natur un Kultur", "Der Doktor" i wiele innych.
W sumie według orientacyjnych obliczeń, w ostatnich latach przed wybuchem drugiej wojny światowej ukazywało się jednocześnie ponad 200 tytułów, z tego 30 dzienników, o jednorazowym nakładzie 790 tysięcy egzemplarzy, z tego 600 tysięcy w języku żydowskim, 10 tysięcy w języku hebrajskim i 180 tysięcy w języku polskim. Stanowiło to [w stosunku do prasy polskiej] prawie 7% prasy wydawanej w kraju.
Czasopisma wydawane w języku hebrajskim miały ograniczony zasięg i stosunkowo niewielką liczbę odbiorców. Miały one na celu przede wszystkim kultywowanie języka Biblii, jednakże nie martwego, a rozwijającego się i wzbogacanego neologizmami współczesnej cywilizcji i techniki. cdn.
Źródło: Interpress
Komentarze
Pokaż komentarze