25 maja
Odzyskanie przez Polskę niepodległości wywołało potrzebę założenia reprezentatywnego dziennika w języku polskim. Było to sprawą ważną zarówno ze względu na czytelników Żydów, używających na co dzień języka polskiego, jak i na potrzebę pewnego odziaływania na czynniki oficjalne i społeczeństwo polskie. Jednym z pierwszych dzienników był założony w Krakowie "Nowy Dziennik", który ukazywał się do wybuchu drugiej wojny światowej, ostatni pod redakcją M. Kaufera. W 1919 roku powstała bardzo poczytna, o nakładzie 35 tys. egzemplarzy lwowska "Chwila", której ostatnim redaktorem był Henryk Hescheles.
Najważniejszą jednak rolę miała do odegrania prasa stołeczna. 10 grudnia 1919 roku ukazał się pierwszy numer "Kuriera Nowego", zawieszony 23 stycznia 1920 roku za drastyczne opisy zajść antyżydowskich. Po tygodniu ci sami ludzie rozpoczęli wydawanie nowej gazety - "Nasz Kurier" pod redakcją Szaji Lebenbauma. Dziennik ten zapowiadał się jako organ żydostwa polskiego bardzo interesująco, chociażby ze względu na tak znakomitych publicystów, jak np. Jakub Appenszlak, Jeremiasz Frenkel, Samuel Hirszhorn, Apolinary Harglas, Mieczysław Centnerszwer, Stefan Karlin, Ignacy Schiper, Jakub Szacki, Daniel Rozencwajg, Saul Wagman. Żywot znakomicie redagowanego "Kuriera" nie był lekki. Trapiły go ustawiczne konflikty, widoczne w formie białych plam. 10 lutego1923 roku dziennik przestał się ukazywać, a po paru tygodniach na jego miejsce pojawił się "Nasz Przegląd" z tą samą ekipą redaktorsko-publicystyczną. Ukazanie się tego dziennika, wprawdzie mieszczańskiego i o zabarwieniu syjonistycznym, było ważnym wydarzeniem nie tylko w życiu społecznym i kulturalnym Żydów w Polsce, ale także w dziejach prasy polskiej. cdn.
Źródło: Interpress
Komentarze
Pokaż komentarze (1)