29 maja
SZKOLNICTWO
Żydzi od wieków mówili o sobie, że są narodem księgi - Am - Hasejfer. Nie tylko dlatego, że posiadali na zwojach spisaną Torę, księgę, jak wierzyli zawierającą od Boga pochodzące zasady i przykazania swej religii, ale również dlatego, że posiadali znajomość czytania i pisania. Od wczesnej młodości wdrażano chłopcom czytanie i pamięciowe opanowanie Pięcioksięgu Mojżeszowego i pozostałych części żydowskiego Pisma Świętego. Tak powstał i z upływem wieków utrwalił się jako jeden z najstarszych na świecie system obowiązkowego powszechnego nauczania, realizujący zasadę jedności nauczania i religijnego wychowania.
Nauka była dwustopniowa, ale już uczniowie stopnia podstawowego [chederu] opanować mogli w stopniu wystarczającym znajomość czytania modlitw, tłumaczenia na język żydowski Pisma Świętego, a także umiejętność pisania w języku żydowskim.
System ten utrzymywał się przez pięć stuleci w niezmienionej postaci i przetrwał jako obowiązujący ortodoksyjnie wierzącą społeczność żydowską do ostatnich dni II Rzeczypospolitej. Przetrwał zatem dłużej od systemów nauczania niektórych innych narodów jako swego rodzaju europejski skansen powszechnego, wyłącznie religijnego nauczania i wychowania młodzieży.
Wielowiekowy monopol szkoły religijnej był skutkiem przekonania przywódców - dzisiaj powiedzielibyśmy - ideologów gmin żydowskich, że ostają żydostwa żyjącego w rozproszeniu [diaspora] jest jego całkowite odcięcie się od świata świeckiej myśli, bezwarunkowa wierność wszystkim ustalonym przed wiekami i coraz częściej nieżyciowym, sformalizowanym, a więc tylko dewocyjnym zasadom postępowania. cdn.
Źródło: Interpress
Komentarze
Pokaż komentarze