ŻYDZI POLSCY - Dzieje i kultura cd.

6 czerwca

Organizacją szkolną religijnego odłamu syjonistów - partii Mizrachi była centrala szkolna Jabne. Kierowała ona 220 szkołami podstawowymi [noszącymi najczęściej nazwę szkół Tachkemoni] i 3 szkołami średnimi. Prowadziła ponadto 2 seminaria rabiniczne oraz 4 jeszyboty. W szkołach Jabne przedmioty ogólne nauczane były w języku polskim, jedynie na kresach wschodnich w języku hebrajskim.

Do grupy szkół religijnych należały również szkoły gminne, finansowane przez gminy żydowskie. Było ich 58, np. w Warszawie - 20, a uczniów ogółem miały 10 tys.

Szkoły świeckie. Jako kryterium odróżniania ich od szkół religijnych może być umownie przyjęte stwierdzenie, jakie miejsce w programach tych szkół zajmowało nauczanie religii, a więc przedmiotu lub przedmiotów stanowiących rozwinięcie podstaw i dogmatyki religii żydowskiej. Jeżeli celem głównym szkoły było nauczanie przedmiotów, najogólniej zwanych świeckimi to była to szkoła świecka. Mogła ona w mniejszym lub większym stopniu uwzględniać elementy nauczania religii, nie stanowiły one jednak głównego założenia nauczania i wychowania szkolnego.

W grupie tej należy wymienić przede wszystkim szkoły należące do centrali szkolnictwa hebrajskiego Tarbut [Kultura]. Ich bazą ideowo-społeczną były hasła rozwijane jeszcze przed pierwszą wojną światową przez ruch syjonistyczny, głoszący powrót do kultury i języka hebrajskiego. Wszystkie przedmioty z wyjątkiem języka polskiego i historii Polski nauczane były w języku hebrajskim, a zastosowana już w przedszkolach i początkowych klasach szkoły podstawowej metoda "iwrit baiwrit" [hebrajski po hebrajsku] zapewniała łatwe poznawanie hebrajskiego jako języka potocznego. cdn.

Źródło: Interpress