16 czerwca
Drugą legalną gazetą żydowską w okupowanej Polsce była wydawana w Łodzi w języku żydowskim "Geto Cajtung. Far Informacje, far Ordnungen un Bekantmachungen" [Gazeta Getta. Dla informacji, rozporządzeń i ogłoszeń]. Był to oficjalny "organ przełożonego Starszeństwa Żydów" [był nim Chaim Rumkowski]. Od 17 III do 21 IX 1941ukazało się 18 numerów. Tu już brak było zupełnie jakiego- -kolwiek marginesu swobody publicystycznej. Ale w getcie łódzkim drukowana na hektografie "Biuletyn Kroniki Gettowej", który ukazywał się od 12 I 1941 do 30 VII 1944 [od września 1942 w języku niemieckim]. Ten ważny dokument owych lat wydano po wojnie drukiem. Żydowska prasa wydawana oficjalnie podczas okupacji nie cieszyła się poczytnością, a już na pewno sympatią gnębionej nieludzko ludności. Nie była też reprezentatywna ani wiarygodna, jeżeli chodzi o odzwierciedlenie nastrojów i poglądów, myśli i dążeń, trosk i niepokojów. Fałszowała atmosferę narastającej świadomości mas więzionych w gettach i obozach coraz bardziej ogarniętych wolą oporu. Tę funkcją spełniała podziemna prasa żydowska, wydawana przez różne ugrupowania - od komunistów aż po najbardziej prawicowe organizacje. To właśnie podziemna prasa żydowska, częściowo zebrana i zachowana przez Emanuela Ringelbluma, jest unikalnym i niezwykle ważnym dokumentem okresu okupacji. Ogółem w getcie warszawskim ukazało się w latach 1940 - 1943 około 70 nielegalnych czasopism, w większości organów Bundu, komunistów [w tym Polskiej Partii Robotniczej], Hoszomer Hacair, Hechalucu, Syjon, a także asymilatorów [Żagiew"]. cdn.
Źródło: Interpress
Komentarze
Pokaż komentarze