20 czerwca
Możliwości artystyczne, chociaż skromne, istniały, co potwierdzały koncerty z udziałem solistów, wśród których znajdowali się m. in. Romana Lilian, Diana Blumenfeld, Maryla Ajzensztadt, Lena Wolfisz, Helena Ostrowska, Krystyna Golner, Mieczysław Corti. Istniał też zespół baletowy prowadzony przez Renatę Lachs. Na koncertach występowali znani soliści; pianiści Bernard Berkman, Krystyna Dobrzańska-Hosenbal, Ryszard Spira, Zygmunt Wolfsohn, Władysław Szpilman, Hanna Dicksteinówna, Maksymilian Filar, Leon Boruński, Ryszard Werner, Lola Strassberg, Józef Fiszhaut, skrzypkowie Edgar Aftergut, Rafał Broches, Halina Markowicz, Henryk Reinberg, Dawid Zajdel, Ludwik Holcman i wielu innych. Ostatni akord życia muzycznego w getcie warszawskim zabrzmiał na wielkim posiedzeniu 1 VII 1942 roku zwołany przez prezesa gminy Adama Czerniakowa, w którym wzięło udział kilkaset czołowych przedstawicieli społeczeństwa żydowskiego. Po wstrząsającym przemówieniu prezesa, przedstawiającego bez osłonek sytuacje wszystkich Żydów w getcie, nastąpiła przerwa na herbatę. Tak pisał o tym w swoich wspomnieniach Ludwik Hirszfeld: "W czasie posiedzenia wszedł gestapowiec [...] W czasie przerwy - była to niezapomniana chwila - rozległa się muzyka fortepianowa, wiązanka preludiów Chopina przeplatana akordami "Jeszcze Polska nie zginęła". Żydom zabroniono grać muzyków nieżydowskich, fakt grania Chopina na oficjalnym posiedzeniu posiadał swą wymowę. Ale chciałbym przekazać potomności również, że na tym ostatnim oficjalnym posiedzeniu gminy grano jeszcze "Jeszcze Polska nie zginęła". Za tę pieśń i artysta i prezes, i większość obecnych mogła iść do obozu koncentracyjnego. Ale mogę zapewnić, że u nikogo z obecnych nie wyczytałem w oczach obawy - przeciwnie, pieśń ta była wyrazem nadziei i wdzięczności". cdn.
Źródło: Interpress
Komentarze
Pokaż komentarze