Zamówienia publiczne i wynagradzanie pracowników

W dzisiejszym świecie coraz częściej firmy, głównie na wskutek działań lobbingu środowisk lewicowych,  przywiązują wagę do różnego rodzaju certyfikatów. Firma zabiega o uzyskanie certyfikaty, że jest ekologiczna, że spełnia takie i siakie wymogi i prezes może, chwaląc się swoim gościom, powiesić sobie na ścianie taki dyplom.

W krajach zachodnich realizowana jest podobna moda. Z tym, że tak odbywa się to w mniej komiczny niż Polsce sposób. Firma, aby istnieć na rynku musi udowodnić, że nie wykorzystuje dzieci do produkcji swoich wyrobów, odpowiednio traktuje zwierzęta, albo na przykład wieżowiec nie emituje szkodliwych substancji do środowiska.

Sprawa wyrzucenia chińskiego konsorcjum Covec z realizacji budowy autostrady A2 chyba już ostatecznie przekonała tych, którzy opowiadali się za tym, że jedynym kryterium przy wyborze wykonawcy jakieś inwestycji powinna być cena. Oczywiście obecnie prawo daje możliwości skonstruowania takich wymagań, aby nie tylko cena decydowała o wyborze wykonawcy. Niemniej jednak czy to lenistwo, czy obawy przez zarzutami, że sporządzono takie wymagania pod konkretnego wykonawcę, nie korzysta się z takich możliwości.

Jest to zatem doskonała okaza, co zresztą już podkreśla wielu specjalistów, żeby po raz kolejny zmienić ustawę o zamówieniach publicznych. Dla przypomnienia powiem, że średnio zmienia się ją co pół roku, a i tak w wielu aspektach nadal jest niezgodna z europejskimi przepisami. To tak na marginesie.

 

Jeśli zatem mamy po raz kolejny zmieniać ustawę proponuje, aby jednym z wymagań stawianych wykonawcy było to, w jaki sposób traktuje swoich pracowników. Czy na czas wypłaca pensję, czy nie ma strajków, konfliktów, czy zwiększy na wskutek realizacji tego zamówienia zatrudnienie? Czy średnia płaca odbiega od średniej w branży lub okolicy gdzie działa firma.

 

To powinno wyeliminować z rynku te firmy, które zaniżają pracownikom pensje. Skoro przetarg jest organizowany ze środków publicznych, to w publicznym interesie jest, aby firmy właściwie wynagradzały swoich pracowników, i nie trzeba było ich później dotować z pomocy społecznej. W publicznym interesie jest także wyeliminowanie tych firm, które zwalniają i zaraz zatrudniają innych pracowników, albo często tych samych za niższą stawkę. To bowiem nie tworzy ogólnego zaufania do państwa i „do tych wszystkich na górze”.