„Był podówczas w Atenach obywatel jeszcze młody, ale już otoczony rozgłosem dzięki swej energii i sprawiedliwości. Na imię było mu Solon. Pragnąc kres położyć waśni i pojednać stronnictwa, wystąpił z wnioskiem, aby lud wybrał trzystu najlepszych ludzi dla osądzenia tych, któzy splamili się krwią Kylonowców. Wniosek przyjęto. Stanął sąd. I teraz dopiero wyszło na jaw, jak dalece wszyscy nienawidzili i bali się Alkmeonidów: potępiono ich i skazano na wygnanie z kraju. Nie pozostawiono w spokoju nawet tych, którzy zdążyli umrzeć od czasu dokonania przestępstwa: ich szczątki wykopano z ojczystej ziemi i wywieziono poza jej granice.
Alkmeonidzi poszli na wygnanie pałając gniewem przeciw arystokracji, która ich zdradziła. Ateńczycy odetchnęli swobodniej, nie mając w swym środowisku. W istocie: przecież winowajcy w odwet ponieśli karę: cóż by należało czynić ponadto? Jednakowoż niebawem zaszedł śród nich wypadek, który dowiódł, że moc boża polega nie na odwecie.
W Atenach wybuchła dżuma. Jak zawsze w podobnych razach, wyprawiono posłów do Delf, do Apollina – wszak on to, mniemano, dżumą karze ludzi, którzy zgrzeszyli przeciw niemu. Apollo odpowiedział nakazem, aby . Zdumieli się Ateńczycy: Jak to? Czyż już nie oczyścili go, wyganiając ,przeklętych.? Wszelako w gronie ich był niejaki Nikiasz, mąż wielkiej zacności: - Oczyściliśmy miasto – rzekł on – ludzkim sądem, o bogu zaś zapomnieliśmy. Wygnaliśmy i żywych i umarłych, a skądże wiemy, czy bogu wyrok taki jest miły?
- Mieszka na Krecie – ciągnął dalej – mąż ukochany przez bogów, zwany Epimenidesem. Gdy był jeszcze młody, zdarzył się cud. Wespół ze swym młodszym bratem pasł on stado ojca: razu pewnego uczuł się znużony, zaszedł do pobliskiej jaskini i tam zasnął. Przebudziwszy się, jak mniemał, po krótkim śni, stada swego już więcej nie znalazł: wróciwszy do domu, zastał w nim zamiast ojca innego starca i z rozmowy z nim dowiedział się, że jest to jego własny młodszy brat i że on sam przespał pięćdziesiąt lat z okładem. Ale podczas swego snu nimfy nauczyły go mądrości bożej i teraz nie ma człowieka, który by bliższy był bogom niż on. Radzę więc zaprosić go do nas, aby miasto nasze oczyścił z plamy, która je skalała.
Usłuchano rady Nikiasza i jego samego wyprawiono na Kretę, aby sprowadził starca miłego bogom. Wstąpiwszy na ziemię ateńską Epimenides zwołał obywateli na więc u podnóża Areopagu i powiedział im w przybliżeniu, co następuje:
- Nie w odwecie jest bóg, lecz w przebaczaniu. Wasi współobywatel Alkmeonidzi dość już się nacierpieli: niechże wracają do kraju. Krew przelana musi być odkupiona: a w jaki sposób to wam oznajmię. Sprowadźcie na skałę Areopagu stado jagniąt czarnych i białych: one podejmą wasze grzechy. Tak obarczone grzechem niechaj rozejdą się, gdzie która zachce: gdziekolwiek zaś które z nich legnie, tam złóżcie je na ofiarę właściwemu bogu.
Zgromadzeni w kornym milczeniu słuchali jego natchnionych słów. Gdy skończył, Nikiasz zwrócił się doń z pytaniem:
- Jeszcze jedno nam powiedz, boski starcze. My składamy ofiary na ołtarzach: jakiemuż więc bogu każesz poświęcić ołtarze baranków odkupienia?
Epimenides milczał. Nikiasz spytał dokładniej:
- Czy Atenie? Eryniom? Lub Apollinowi?
Lecz Epimenides kręcił głową, w zadumie patrząc w dal przed siebie: po chwili milczenia dodał:
- Ofiarujcie je – bogu nieznanemu.
Minęło z górą sześćset lat. Wtenczas inny mąż święty przyszedł do Aten: głosił on Boga, który narodził się pośród ludzi w dalekiej Galilei, i mędrcy zamieszkali w Atenach z podziwem słuchali jego słów.
I wziąwszy go, przywiedli na Areopag: i stanął on pośród Areopagu, i rzekł:
- Ateńczycy! Ze wszystkiego widzę, że jesteście szczególnie pobożni. Albowiem przechodząc i oglądając wasze świętości, znalazłem też ołtarz, na którym było napisane: Bogu nieznanemu. Co tedy nie znając czcicie, to ja wam opowiem…
Tym mężem był Paweł apostoł. (Dz. 17, 22-23.)”
Literatura:
T. Zieliński, Grecja niepodległa, Zagrzeb 1989.
Komentarze
Pokaż komentarze (4)