Terror w Krakowie

Kraków, 7 listopada 2026 roku, zamach terrorystyczny.

Sprawca

We wczesnej młodości normalny chłopak, nawet z sukcesami szkolnymi. Wychowany w domu pełnym broni palnej, w kulturze strzeleckiej, za sprawą ojca. Jako dwudziestoczterolatek którejś soboty nagle dostaje zajoba i wykonuje egzekucję na trojgu swoich najbliższych, strzelając precyzyjnie w głowy, a nastepnie ładuje do samochodu pokaźny arsenał wszelkiego automatycznego gówna i wyrusza na GTA po Krakowie. Tam zdąża pozbawić życia sześć osób i poranić tuzin innych, zanim sam zostanie unieszkodliwiony przez swoich rówieśników służących w Policji.

Policjanci

Jakub i Artur, patrolujący okolice Rynku. Obaj policjanci z silną podbudową etyczną - obaj we wczesnej młodości byli ministrantami i lektorami. Dobrze wyszkoleni, jeden z nich przed wstąpieniem do Policji był żołnierzem jednostki powietrzno-desantowej.

Broń krótka kontra szturmowy karabinek. Poranił ich dotkliwie, ale ostatecznie to oni zmietli go z planszy przed końcem meczu. Świat obiegło nagranie w dosłownie hollywoodzkim formacie, na którym ostatni przytomny policjant finalizuje procedurę eliminacji bandyty aż do ostatniej pestki w magazynku, a następnie prowizorycznie zabezpiecza jedną ze swych ran za pomocą stazy taktycznej.

Ludzie

Poznikali w panice. Gdy bitwa dobiegła końca, początkowo nieśmiało, a następnie coraz gromadniej wylegają na Rynek, aby się pogapić. Rannym udzielana jest pierwsza pomoc. Pojawia się Straż Miejska, pogotowie ratunkowe, ląduje medyczny śmigłowiec.

Służby

Z każdą minutą konsolidują się stanowiska osób i środowisk, zainteresowanych drążeniem tego wątku - z różnych motywacji, albo niskich i podłych, na przykład Kierwiński, albo wyższych, na przykład dziennikarze i komentatorzy. W tej sferze panuje dwugłos, pogłos i chaos, którym towarzyszy wzajemne odsądzanie się od czci i wiary.

Na dostępnych nagraniach, dokumentujących sytuację bezpośrednio po bitwie, nie widać sił policyjnych. Są za to inne służby. Widać Rynek pełen ludzi, a w niektórych jego sektorach skupiska osób zabezpieczających i jeszcze udzielających pomocy ofiarom.

Boroń najpierw mówi o zadysponowaniu trzydziestu jednostek Policji na miejsce zdarzenia, a potem schodzi do 19 jednostek, czytaj patroli. Ktoś powie, że skoro twierdzi, że to było adekwatne do potrzeby chwili, to na pewno się zna, przecież to szef wszystkich szefów. Jednak coś nie pasuje w tych obrazach z pobitewnego Rynku. Jest ludno jak na jarmarku. No może i rzeczywiście Policja działała adekwatnie i nie trzeba było wysyłać więcej funkcjonariuszy, tylko po to, aby uciszyć wątpliwości podnoszone przez redaktora Sakiewicza na antenie telewizji Republika.

Ale czy to jest takie strasznie fantazyjne gdybanie, że sprawca mógł nie działać sam? Że to była tylko część szerszej operacji? Znamy przecież przykłady takich złożonych działań, choćby z Francji - słynny atak w Paryżu, 13 listopada 2015 roku. Stadion piłkarski, restauracje, klub muzyczny. Skoordynowany atak. A tutaj pozwala się ciekawskim tłumom radośnie przelewać przez Rynek. Gdzie te prężne szwadrony, których widok znamy spod siedziby Trybunału Konstytucyjnego?

A gdzie Boroń? W trakcie tygodni poprzedzających lipcowe święto Policji objeżdżał wszystkie możliwe rauty na trasie lokalnych uroczystości obchodzonych w terenowych garnizonach. Orszak, poczet, tabor wykwintny. Bez Boronia przecież to wszystko mogło się nie udać. A teraz?

Taniec na grobach

Kilka godzin po bitwie, gdy jeszcze na dobre dym nie wywietrzał ze spracowanych luf, znany Kierwa zwołał konferencję prasową i obwieścił, że sprawca, to zwolennik radykalnej prawicy. Kto pierwszy daje, dwa razy daje. Info lotem błyskawicy obiegło światowe media. Szybko okazało się, że jeżeli sprawca był zwolennikiem czegokolwiek, to najszybciej skrajnie lewackiego modelu postrzegania rzeczywistości. Ale weź teraz odkręcaj. Kierwa nie odkręcił. Poszedł do telewizji i wybekał, że to z jego strony była tylko taka hipoteza. Ktoś złośliwy mógłby tu kontrować hipotezami o chronicznie prześladującym go pogłosie. Gołosłowność, to suka.

Na tej samej konferencji pojawili się także - zbolały Kamysz, ale bez plecaka ewakuacyjnego, i niechluj Żurek, przebrany w plamiasty trykot z przeceny w Pepco, aby wszyscy widzieli, że jest Człowiekiem z Miasta. Każdy orze, jak może.  

Post mortem

Bardzo często dzieje się tak, że sprawcy spektakularnych morderstw znajdują naśladowców. Nieważne w czym, byle tylko być sławnym. Jak masz gówniane życie, to i cudze nie przedstawia dla ciebie wartości. A gratyfikacja społeczna olbrzymia. W efekcie twojej akcji media wylewają Amazonkę łez nad losem ofiar, malując rozdzierające serce obrazy matek, które już nie wrócą z pracy do dzieci. Nagłówki wykrzykują twoje imię (i nazwisko), eksperci pochylają na tobą głowy i zachłystują się socjologiami, kompleksami Edypa i syndromami sztokholmskimi. Jesteś legendą.

Tak, ale nie tym razem

Głównym następstwem medialnym krakowskiego terroru jest widok rannego policjanta, tuż po tym, jak wraz z kolegą został bohaterem. O ofiarach mówi się mało. Wiadomo, szacunek dla majestatu śmierci. Ale też o czym tu mówić. Zamordowani przez szaleńca, który przegrał. O samym szaleńcu cichosza. Zgasili go jak peta, zanim zdążył sięgnąć po zestaw małego Herostratesa. To nie jest atrakcyjna wizja dla potencjalnych naśladowców - o nich będzie cicho, podczas gdy ich pogromcy dostaną medale od Prezydenta. Nie opłaca się.

Teorie spiskowe

Czy ktoś go inspirował? Czy komuś zależało na wywołaniu lęku w społeczeństwie? Komu? Tuskowi? Żeby miał korzystny klimat do dalszego ograniczania demokracji? Stan wyjątkowy? Sabotaż wyborów? Jeśli tak, to bardzo Tuskowi nie wyszło. W Krakowie ogołoconym z Policji, w sobotnie popołudnie kosa trafiła na kamień. Uzbrojony po zęby zamachowiec przypadkowo nadział się na profesjonalnie przygotowanych dwóch policjantów. Jeśli ktoś to tak planował, to grubo przestrzelił.