.. na czele z bardzo byłym fizykiem i ignorantem technicznym Michałem JAWORSKIM.
Otóż ów domorosły ekspert od katastrof twierdzi , że doświadczenie Biniendy - wystrzał aluminiowym garnkiem w płytę oporową , w trakcie którego to powstały loki:

uzasadnia rzekomo , powstanie " podobnych " loków na oderwanej końcówce skrzydła.
To jest pomieszanie z poplątaniem.
Jaworski przy wtórze ignorantów smoleńskich- fizyków, inżynierów, techników brnie dalej w te bzdurę w swych notkach.
Jak się sprawa ma cała ?

Otóż Jaworski nie zauważa, że loki ( zaginanie blachy , właściwie "jęzorów" blachy następuje na powierzchni czołowej , gdy siła reakcji zatrzymuje ruch pękającej powierzchni rury, tworzą się paski "blachy" odginane np. na zewnątrz.
W przypadku skrzydła uderzającego o pień ta siła reakcji działa w pasie szerokości pnia brzozy przy czym składowa działająca prostopadle ( w kierunku płaszczyzn bocznych dąży do zera )
ale najistotniejsze jest co innego:

Na rysunku powyżej przedstawiłem hipotetyczny jęzor blachy ( przyszły , zawinięty lok) w momencie hipotetycznego rozpoczęcia procesu destrukcji; blacha już pękła , utworzył się pasek duraluminium , który jest płaski.
Popatrzmy na kierunek działania głównej składowej siły reakcji;
ta siła będzie działać tak, że nastąpi odłamanie wystającego paska blachy - nie powstanie lok;
tym bardziej, że jeśli szerokość paska wynosi np. 10 cm to czas przesunięcia się całego paska na pień to zaledwie 0,0013 sekundy.

Inż. Jorgensen oczywiście trafnie wskazał , że takie zwinięcie materiału nie mogło powstać wskutek zderzenia
skrzydła z brzozą.



Komentarze
Pokaż komentarze (4)