Rodactwo cierpi

Nawiaze teraz krotko, przez kwadrans, do furory, jaka w Salonie zrobil blog antropolozki badajacej kult cierpienia. Dzisiaj kilka uwag a raczej obserwacji, sprowadzajacych sie do pytania: Dlaczego cierpienie jest dzielem czlowieka ? Bo przeciez Bog nie chcial cierpienia; ono nie jest jego wymyslem, ani nie jest jego dzielem. To domena czlowieka. Socjolodzy, psycholodzy, terapeuci zaczynaja odkrywac w condo zupelnie nowe zjawisko. Wyjasniaja: mowimy  o 'kulturze cierpienia.' Poslugujac sie zwyklym jezykiem, wnioski sprowadzaja sie do jednego: znawcy zagadnienia mowia, ze owa 'kultura' a raczej jej pierwiastki - mocno nia przesiakniete -  zakorzenione sa w zwojach ukrytych pod skalpem, dosc sporej, jak na nasze warunki, grupy spolecznej. Calosc rozumowania badajacych te aspekty, wiaze sie z hipoteza, ze calkiem pokazna grupa ludzi przejela te toksyczne pierwiastki, ktore komuna zaimplementowala im razem z dobrodziejstwem PRLu.

Wtedy nazywano to enigmatycznie 'kultura narzekania.' To dosc znane pojecie i nie ma potrzeby go wyjasniac. Natomiast IV RP zrobila krok do przodu i tak powstala hybryda: 'kultura narzekania' zmutowala sie z 'kultura cierpienia' a z tego zwiazku powstal nowy byt - 'kultura ofiary'. Raczej chodzi tu o zjawisko, wydawolyby sie, z jednej strony znane, a z drugiej nieznane. Tak narodzil sie ostatecznie 'kult ofiary'. Najwieksza ofiara wyborow pozostal zbawiciel. Po raz kolejny podpisal cos, czego nie rozumial. Natomiast na kulcie ofiary losu ufundowane jest istnienie panstwa podziemnego. Panstwo podziemne ma swoje zasoby, ma swoje media oraz partyzantke z bozej laski. Prowadzi tez wewnetrze spory. Na przyklad jeden red. naczelny wadzi sie z innym red. popularnej gazety. Co tez tym ludziom do glowy strzelilo ? Chodzi oczywiscie o niezwykle wzruszajaca dyskusje, a raczej spor, w ktorym red. Sakiewisz spiera sie z red. Ziemkiewiczem o role bohatera, oraz o to, ktory z nich jest bardziej przesladowany w panstwie podziemnym. O matko Boska. W jakim panstwie podziemnym ?

Przeciez obaj pisza o tym, co chca, w swoich gazetach. Kazdy kto chce, moze przeczytac. Ale jesli im sie tak wydaje, to moze nie warto szanownych konspiratorow dekonspirowac. Nie po to zaszczute biedactwa buduja swoje panstwo podziemne, zeby ich teraz PM dekonspirowal. Wlasciwie to nie ma tematu. Czuj czuj czuwaj szanowni konspiratorzy. Ale mleko juz sie wylalo. No niestety, mam tych panow teraz na sumieniu. Chociaz z drugiej strony wszystko jest OK. To takie mile, kiedy oni tak nazywaja innych zaprzancami, lemingami, agentura. Kiedy oni nazywaja ich polactwem i pozytecznymi idiotami, to ja wiem, ze bardzo im na nich zalezy. Bo to milosc jest; trudna, ale milosc. W dodatku, z wzajemnoscia. I tak z polactwo zamienilo sie pozniej w rodactwo. A czego nie lubi rodactwo ? Nie lubi jakania, to na bank. Nienawidzi nominowanych do Oscara. Nienawidzi Clinta Eastwooda, ktory nakrecil film o zbawicielu. Niektorzy z zapale wstajac z fotela, sami sie policzkuja po obejrzeniu filmu. Inni juz stoja dyszac w kolejce, aby przylozyc z liscia. A caly wic polega na tricku, aby do momentu ogloszenia przez Amerykanska Akademie Filmowa zwyciezcy w kategorii film obcojezyczny - na przemian: albo ostro pocierpiec na wiesc o nominacji, albo se podyszec. Ludzie juz sa takie zlosliwe a czasami juz sie takie ulegna. Pozniej sie mowi obrazowo: ten typ tak ma. Najzabawniesze jest to, ze faworytem do Oscara w tej kategorii, jest kapitalny film opowiadajacy o Iranie. Polski film A. Holland zwalczany przez rodactwo, ma niewielkie, circa 30% szanse. Czy warto z powodu nominacji do Oscara wyrywac sobie ze lba wlosy ? No nie wiem.

PM