Po trzydziestce organizm nadal świetnie reaguje na trening, ale nie wybacza skoków obciążenia tak łatwo jak w wieku dwudziestu lat. Dlatego pierwszy plan biegowy powinien być nudny w dobrym sensie: regularny, wolny i bez bohaterskich finiszy. Poniżej schemat, który stosuję z osobami wracającymi do ruchu albo zaczynającymi od zera.
Tydzień 1–2. Trzy wyjścia w tygodniu, na przykład poniedziałek, środa i sobota. Każde trwa 25–30 minut. Bieg przeplatasz marszem: minuta truchtu i dwie minuty spokojnego marszu, powtarzane aż do końca. Tempo ma pozwalać na rozmowę pełnymi zdaniami. Jeśli łapiesz zadyszkę, skracasz odcinek biegu, a nie wydłużasz go na siłę. W te dni nie dodajesz siłowni „dla wyrzutów sumienia”.
Tydzień 3–4. Zostają trzy treningi, ale bieg wydłużasz do dwóch minut, a marsz skracasz do jednej. Jedno wyjście możesz przedłużyć do 35 minut. Po każdej sesji kilka minut chodu i proste rozciąganie łydek oraz bioder. Jeśli w nocy budzi Cię ból kolana albo ścięgna Achillesa, następny trening zamieniasz na marsz. Ból, który narasta z kroku na krok, to sygnał stop, a nie „charakter”.
Tydzień 5–6. Wchodzisz w dłuższe kawałki ciągłego biegu: 8–10 minut, potem dwie minuty marszu i kolejny blok. Łącznie około 35–40 minut. Wciąż trzy razy w tygodniu. Jedno wyjście rób na miękkiej nawierzchni, park albo leśna ścieżka, jeśli masz taką w pobliżu. Buty z lekką amortyzacją wystarczą na start; nie musisz zaczynać od karbonowej podeszwy.
Tydzień 7–8. Cel to 20–25 minut ciągłego, swobodnego biegu plus krótka rozgrzewka w marszu. Trzeci trening zostawiasz lżejszy, z marszobiegami. Jeśli ten test przechodzisz bez bólu następnego dnia, masz bazę pod dalsze plany, a nie powód, by od razu zapisywać się na półmaraton.
Przez całe osiem tygodni sen i zwykłe spacery robią więcej niż kolejny gadżet. Pij wodę, nie biegaj na czczo, jeśli kręci Ci się w głowie, i zapisuj, jak się czułeś, a nie tylko kilometry. Szczegółowe plany od zera, porady i recenzje butów znajdziesz na podbieg.pl.




Komentarze
Pokaż komentarze