Trump powiedzał , Nawrocki to łyknął

Prezydent USA Donald Trump po raz kolejny zbagatelizował rolę sojuszników z NATO w wojnie w Afganistanie, sugerując, że „trzymali się z tyłu, z dala od linii frontu”. W jego narracji Europa niewiele dała Stanom Zjednoczonym, więc dziś Ameryka nie ma żadnego powodu, by angażować się w jej obronę. To wygodne uproszczenie, które dobrze wpisuje się w logikę transakcyjnej polityki Trumpa: płacisz — jesteś chroniony, nie płacisz — radź sobie sam.

Stany Zjednoczone wciąż utrzymują bazy wojskowe w Niemczech, lecz coraz częściej pojawia się zasadnicze pytanie: po czyjej stronie staną amerykańscy żołnierze w razie realnego konfliktu Europa–Rosja? W tej układance wojna w Ukrainie przestaje mieć znaczenie. Dla Trumpa liczą się nie ofiary, nie bezpieczeństwo kontynentu, lecz miliardy dolarów, które można wycisnąć z sojuszników przy stole negocjacyjnym — czy to w Radzie Pokoju, czy w innych politycznych teatrzykach.

Na tym tle polski prezydent Nawrocki próbuje usprawiedliwiać działania Trumpa. Słyszymy obietnice: wpłaćmy miliard dolarów, a w zamian dostaniemy 10 tysięcy amerykańskich żołnierzy. Problem polega na tym, że są to wyłącznie deklaracje Trumpa — człowieka, którego słowa od dawna nie stanowią żadnej realnej gwarancji. Opieranie bezpieczeństwa państwa na politycznych obietnicach bez pokrycia to nie strategia. To hazard.

Nawrocki, jako mężczyzna po pięćdziesiątce, może wykazywać uległość wobec prezydenta Donalda Trumpa — może się podporządkowywać i dostosowywać do jego oczekiwań. Jednocześnie widzimy jednak wyraźnie, że większość przywódców państw Unii Europejskiej pozostaje w opozycji do politycznych ambicji Trumpa.

Owszem, Viktor Orbán i Robert Fico zajmują stanowisko odmienne, jawnie dystansując się od głównego nurtu UE i popierając politykę Władimira Putina.

Pojawia się więc zasadnicze pytanie: czy Nawrocki chce sytuować się po stronie Putina, Orbána i Ficy? I czy Polacy akceptują taką pozycję Polski w Unii Europejskiej?