Józef z Londynu - Dlaczego uciekłem z Izraela?

Na zdjęciu - Bohater notki,obecnie bloger salon24 , razem ze swoim partnerem Zawiedzonym Kaczystą (po lewej) pojmali groźnego bojownika Hamasu

Główna izraelska organizacja zajmująca się prawami człowieka opublikowała raport, w którym zawarto dwa kluczowe wnioski. Po pierwsze: przestańmy mówić o Izraelu i terytoriach okupowanych w kategoriach rozdzielności. Istnieje tam jedno państwo. Jedno państwo rozciągające się od Morza Śródziemnego po rzekę Jordan, obejmujące Zachodni Brzeg, Strefę Gazy i Wschodnią Jerozolimę. To jedno państwo – państwo Izrael. Organizacja ta stwierdziła, że fundamentem tego państwa jest żydowska supremacja – supremacja nierównościowa. Palestyńscy obywatele Izraela mają więcej praw niż Arabowie z Zachodniego Brzegu, a ci z kolei mają ich więcej niż Arabowie ze Strefy Gazy. Palestyńscy Arabowie z Zachodniego Brzegu mają mniej praw niż izraelscy Arabowie, ale więcej niż ci ze Strefy Gazy. To nierówność.

Jednak sedno sprawy tkwi w tym, że jest to jedno państwo oparte na żydowskiej supremacji. Formalnie i prawnie Izrael jest państwem żydowskim. To państwo narodu żydowskiego. Jednak w samym Izraelu nie ma nic żydowskiego. Moim zdaniem to twór obcy. To swego rodzaju – jak by to ująć tym wyszukanym słowem – narośl. To narośl na historii i doświadczeniu narodu żydowskiego. Dlatego nie postrzegam Izraela jako miejsca żydowskiego. Co ciekawe – zwłaszcza gdy weźmie się pod uwagę, jak silnie Żydzi są poddawani propagandzie serwowanej przez innych Żydów – aż 40% amerykańskich Żydów uważa, że Izrael dopuszcza się ludobójstwa.

Nie chodzi tylko o zabijanie dzieci, ale o branie ich na cel. Celowanie w głowy i klatki piersiowe dzieci. Nie jest tak, że to jakaś wyodrębniona część izraelskiego społeczeństwa. Armia izraelska – czy to dobrze, czy źle – jest armią obywatelską. Co to oznacza? Że stanowi ona odzwierciedlenie izraelskiego społeczeństwa. Zatem, gdy ta reprezentacja społeczeństwa wkracza do Strefy Gazy, to właśnie reprezentatywni Izraelczycy biorą dzieci na cel.

Czy potrafię to sobie w głowie poukładać? Właściwie nie. Właściwie nie. Wiem, że to pewnie niezbyt fortunne sformułowanie, ale ten eksperyment się nie udał. Dlatego w końcu nie wytrzymałem i uciekłem z tego piekła zwanego Izraelem, mimo, że kiedyś też byłem żołnierzem i strzelałem do palestyńskich dzieci. Teraz mieszkam z moim partnerem Zawiedzonym Kaczystą w Londynie (na zdjęciu poniżej) i jestem szczęśliwy...