Każda partia ma swojego Dzięcioła.

W 2001 r. SLD miało "Florka" z pierwszej edycji -niezbyt rozgarniętego- programu "Big Brother". W poprzedniej kadencji wśród posłów i senatorów zasiadających w sejmie i senacie znalaźli sie między innymi Krzysztof Cugowski i Kazimierz Kutz. "Gwiazdą" tej kadencji stał się Janusz Dzięcioł - poseł PO - który stwierdził, że co prawda PiS rozliczyli już wyborcy ale nie zaszkodzi ich jeszcze "pogonić" (źródło: rzeczpospolita). Stwierdzenie, że jest to charakterystyka tylko naszej demokracji, byłoby zbytnim uproszczeniem - w końcu jest to dosyć powszechne zjawisko nawet w rozwiniętym ustroju demokratycznym (np. Ronald Regan - aktor i "califormijski terminator"). Ciekawi natomiast fakt, że ludzie znani zawsze lgną do najbardziej popularnych partii. Teraz pozostaje pytanie, czy partie zyskują na popularności przez partie, czy znani (i nie zawsze lubiani) wybierają sobie partie z największym poparciem i zawierają niepisaną umowę "ja wam dam swój wizerunek, a wy mi dacie ciepłą posadkę". Prawdopodobnie prawda - jak zwykle - leży po środku. Kampania wyborcza już dawno stała stała się bardziej konkursem piękności, niż ożywioną debatą polityczną. Szkoda tylko, że znani ludzie wykorzystują swoją popularność jedynie podczas kampanii wyborczej, gdy trzeba wystąpić na paru spotkaniach, pokazać się przed kamerami i rozdać parę autografów. Zwykle po wyborach zaszywają się gdzieś, gdzie nie znajdzie ich jakiś dociekliwy dziennikarz i nie będzie zadawał dociekliwych pytań na temat bieżących spraw. Na szczęście rzadko się zdarza, że gwiazdy jednej kampanii mają okazję wieść swój żywot polityczny dłużej niż jedną kadencję - prawdopodobnie przez to, że żadna partia nie była u władzy więcej niż 4 lata. Epizod "polityczny" staję się nagle, niewygodnym wybrykiem starości wstydliwie ukrywanym. pzdr.