Autodestrukcyjne działania Moskwy w Gruzji

Demonstranci na ulicach Tibilisi, zdjęcie AFP

W sprawie początków wojny rosyjsko – gruzińskiej zgadzam się zasadniczo z opinią wyrażoną w artykule z Financial Times:

Rosja od dawna przestała już udawać neutralnego arbitra. Otwarcie przyjmuje dziś stronę abchazkich separatystów. Działania Moskwy wydają się obliczone na destabilizację południowego sąsiada. W ostatnich miesiącach, zwłaszcza odkąd Gruzja uzyskała na kwietniowym szczycie NATO w Bukareszcie obietnicę przyszłego członkostwa w Pakcie, Rosja podwoiła swoją pomoc dla separatystów, wzmocniła ich armię i handel, celowo drażniąc Tibilisi i prowokując kąpanego w gorącej wodzie prezydenta Saakaszwili do reakcji. Stało się więc to, czego nie można było uniknąć.

Prezydent Gruzji nie chce starcia z Moskwą, ale Władimir Putin i jego wyznaczony następca Dimitrij Miedwiediew próbują najwyraźniej udowodnić dwie rzeczy: że Gruzja jest zbyt niestabilna, by wejść do NATO i że tylko Rosjanie mogą decydować o losach dawnych republik radzieckich. Słusznie zakładają też, że ani NATO, ani same Stany Zjednoczone nie zaryzykują militarnej interwencji w konflikt. Trzeba zaznaczyć, że Gruzja jest niestabilna wyłącznie z powodu dziań Rosji. Podburzanie separatystów to także fatalny znak dla innych grup wewnątrz Rosji, zwłaszcza na zapalnym północnym Kaukazie. Moskwa pogrywa ostro, ale w dalszej perspektywie ta strategia może się obrócić przeciw niej samej.