Kiedy nie było mnie na świecie...

Czy ktoś może w racjonalny sposób wyjaśnić na czym ma polegać siła stosowanego często wobec mnie (i moich rówieśników - na S24 całkiem licznych) argumentu: „nie wypowiadaj się o czasach, w których nie było cię na świecie"?

Rzecz jasna, takiego (nędznego) chwytu retorycznego nie stosują wyłącznie blogerzy i czytelnicy Salonu24. Jest on bardzo popularny wśród ludzi tzw. elity. Zwłaszcza teraz, gdy muszą się tłumaczyć ze swojej przeszłości. To jedyna reakcją, na jaką ich stać, gdy pojawiają się trudne pytania.

Owszem, lata 70. lub 80. są dla mnie taką samą historia jak np. II wojna światowa. Czy jednak fakt, że nie uczestniczyłem w kampanii wrześniowej oznacza, iż nie mogę oceniać Rydza-Śmigłego? To proste pytanie, na które większość „doświadczonych życiowo" odpowiada agresją, lub wcale.

Poznając przy wrześniu 1939 roku - czy ówcześni Polacy dokładnie wiedzieli, co się dzieje? Wiele faktów o tamtych czasach zostało ujawnionych po latach - gdy otwarto archiwa lub wydano pamiętniki. Znaczna część osób uczestniczących w wydarzeniach 1939 roku nigdy nie weszła w posiadanie wiedzy, która stała się dostępna dopiero po kilkunastu, lub kilkudziesięciu latach.

Warto ponadto podkreślić, że większość młodych Polaków ma historię tam, gdzie Brudziński kazał włożyć „raport Pitery". Dla nich np. rok 1980 to prehistoria - jeśli w ogóle o nim wiedzą. Przyczyniło się do tego właśnie „zawłaszczanie" najnowszej historii przez jej uczestników. Którzy byli próżni - szczycili się w nieskończoność prawdziwymi oraz domniemanymi zasługami, a równocześnie leniwi - nie potrafiąc utrwalić pamięci o sobie wśród kolejnych pokoleń.

Będę się więc wypowiadał o czasach, „kiedy nie było mnie na świecie" i będą robić to inni. Owszem, przedstawiany przez nas obraz może różnić się od tego, jaki zapamiętali uczestnicy wydarzeń. Ale to nie znaczy, iż nie będzie prawdziwy.